Niets is vervelender als willen, maar niet kunnen. Actie en vooruitgang verlangen, maar vast blijven kleven in een vliegenvanger genaamd doelloosheid. Enorm vervelend, weten dat er iets moet veranderen, maar in godsnaam niet weten wat dat ‘iets’ dan wel mag zijn.
Wat moet een jonge, relatief getalenteerde, relatief intelligente, relatief verwarde kerel als ik in godsnaam met zijn leven aanvangen. Blind rondtastend vooruit schuifelen? Of in een warme, gekunstelde ‘pseudo-zenhouding’ blijven zitten en diep, diep nadenken. Een weloverwogen beoordeling maken van de verschillende windrichtingen. Ik hou niet eens van wind. De wereld ligt aan mijn voeten, maar ik kan mijn schoenen niet vinden. Maar goed de zon schijnt, laten we onze aandacht vestigen op het aangename.
Een punt dat je jezelf kan afvragen is of iedereen zichzelf nu werkelijk zo serieus neemt als men zich voordoet. Persoonlijk heb ik de uithoeken van het sociale rollenspel van dichtbij bekeken en ben ik tot de vaststelling gekomen dat de waarheid van een persoon erg fragiel is. Beroof mensen van hun masker en ze krimpen in mekaar als bange hamsters. Anderen vinden er dan weer niets anders op dan instinctief te reageren. Jazeker, het oeroude mechanisme agressie is nog steeds modieus. Uw ego is in levensgevaar, vechten soldaat! Cynisme is hier op zijn plaats, maar met cynisme koop je niks. Ik zal dus mijn lade met maskers weer eens openen en mijn exemplaar voor de dag uitkiezen. Zoals ik al zei, de zon schijnt. Iets luchtigs dus.
Helemaal zeker ben ik er niet van, maar naar mijn voorzichtige inschatting bevind ik me heden in het oosten. Ik ben namelijk werkachtig in chinees restaurant ‘Joy’s House’. De eigenaar, Chen, een jonge dertiger van Aziatische afkomst staat er op dat ik mezelf netjes kleed. Hijzelf worstelt echter met het vinden van zijn nagelknipper. De zwarte kroeten onder zijn nagels kunnen dit beamen. Natuurlijk kan je een man als Chen dit niet kwalijk nemen. Als bijverdienste plant hij gele komkommers en marihuanaplantjes bij zijn buurman en beste vriend Tom. Thuis moet er ook nasi goreng op de plank komen. Tom is een rosse, ietwat dikkige zeebonk van middelbare leeftijd. Hij baat een videotheek uit en ruikt naar choucroute en oude zolders. Verder heeft hij de vastbesloten mening dat de videocassette zich slechts in een tijdelijke recessie bevindt. Maar goed, over de relatie tussen Chen en Tom later meer. Eerst moet er gewerkt worden en gewerkt zal er worden. Ik trek mijn donkere kostuumbroek en zwart-wit ruiten hemd aan, zoals Chen me had geboden en fiets naar mijn plaats van tewerkstelling.
Joy’s House is een etablissement dat zich presenteert met een zekere trots. Weliswaar hetzelfde soort trots dat de gemiddelde nachtwinkel uitbater voelt wanneer hij op een zondagochtend met vermoeide ogen de voordeur achter zich dichttrekt, een laatste blik werpend op het zonet geschikte chips rek. Het ademt een sfeer uit van vermoeide vriendelijkheid en misplaatste ambitie. Wanneer ik aankom staat Chen buiten een sigaret te roken.
’Dag Chen’ zeg ik. ‘Hallo William’ antwoordt hij, de sociale conventies respecterend. Hij bestudeert me kort, maar opzichtig. In zijn ogen lees ik een blik van goedkeuring. Ik veronderstel dat hij tevreden is met mijn kledij. ‘Mooi weer vandaag hé?’ zet Chen de conversatie verder, gevolgd door een onstuimige grinnik waardoor zijn ogen haast volledig tussen beide oogleden verdwijnen. Dat is Chen: zomaar lachkreten uitstoten, hoewel de situatie zich daar totaal niet voor leent. Merkwaardig, maar amusant. Converseren met iemand die buiten de lijntjes van het alledaagse kleurt geeft een grote vrijheid. Al is dit in Chen’s geval eerder een gevolg van een gebrek aan sociale voeling dan een teken van intelligentie, vermoed ik. Hoe het ook zij, ik lach even met hem mee, knik hem toe en ga binnen.
Binnen wacht Hu me op. Hu is Chen’s vrouw. Een schattig, traditioneel chinees dametje van een meter veertig. Om haar kleine gestalte te verhullen draagt ze buffalos, verborgen onder een broek met brede pijpen. Haar Nederlands is een soort ‘stripverhaalchinees’ met een Rotterdamse tongval.
‘Iets dlinken?’ vraagt ze me. ‘Zeker, een cola zero alstublieft’. Je kan het draaien en keren zoals je wilt, maar achter cola zero zit een uitstekend stukje marketing. Hoe maak je cola light toegankelijk voor mannen. Maak associaties met actie, spanning en sexy chicks. Hoe dan ook, ik drink mijn ‘cola light’ en voel me een echte man. Helemaal verfrist en bevestigd in mijn seksuele identiteit begin ik aan mijn taak.
‘Goedenavond. Tafeltje voor twee? Zeker meneer, kiest u zelf maar een plaatsje uit. Zal ik ondertussen uw jas aannemen? Wensen jullie een schaaltje kroepoek? Jazeker meneer. En wat zullen we drinken vanavond? Heeft u al een keuze kunnen maken? De loempia met krab? Uitstekende keuze mevrouw. Alles naar wens? Kan ik verder nog iets voor u betekenen? Uw oren leeg peuteren met een wattenstaafje, terwijl ik het Chinese volkslied neurie. Sakeflessen jongleren met mijn neusvleugels? Geen probleem meneer.’
Ober, ‘t is een hondenstiel. Na drie uur hielen likken zit mijn avondtaak er op.
Een glansprestatie, al zeg ik het zelf. Ik word uitbetaald, acht euro per uur plus een stevige fooi. Dat maakt vijfenveertig euro voor een drie uur durende acteerprestatie. Niet slecht.
Ik verlaat de zaak, steek een sigaret op en verwijder het belachelijk beleefde, vettige vriendelijke masker dat ik de afgelopen drie uur op mijn aangezicht heb moeten verdragen. Tijd om de wolf los te laten, het bos in te duiken en huilend naar de maan te staren. Met andere woorden, we gaan op stap.
Laatst bijgewerkt door Rob op 22 september 2012, 15:13.
Reden voor wijziging: Verplaatst naar Eigen werk: proza.
Wat moet een jonge, relatief getalenteerde, relatief intelligente, relatief verwarde kerel als ik in godsnaam met zijn leven aanvangen. Blind rondtastend vooruit schuifelen? Of in een warme, gekunstelde ‘pseudo-zenhouding’ blijven zitten en diep, diep nadenken. Een weloverwogen beoordeling maken van de verschillende windrichtingen. Ik hou niet eens van wind. De wereld ligt aan mijn voeten, maar ik kan mijn schoenen niet vinden. Maar goed de zon schijnt, laten we onze aandacht vestigen op het aangename.
Een punt dat je jezelf kan afvragen is of iedereen zichzelf nu werkelijk zo serieus neemt als men zich voordoet. Persoonlijk heb ik de uithoeken van het sociale rollenspel van dichtbij bekeken en ben ik tot de vaststelling gekomen dat de waarheid van een persoon erg fragiel is. Beroof mensen van hun masker en ze krimpen in mekaar als bange hamsters. Anderen vinden er dan weer niets anders op dan instinctief te reageren. Jazeker, het oeroude mechanisme agressie is nog steeds modieus. Uw ego is in levensgevaar, vechten soldaat! Cynisme is hier op zijn plaats, maar met cynisme koop je niks. Ik zal dus mijn lade met maskers weer eens openen en mijn exemplaar voor de dag uitkiezen. Zoals ik al zei, de zon schijnt. Iets luchtigs dus.
Helemaal zeker ben ik er niet van, maar naar mijn voorzichtige inschatting bevind ik me heden in het oosten. Ik ben namelijk werkachtig in chinees restaurant ‘Joy’s House’. De eigenaar, Chen, een jonge dertiger van Aziatische afkomst staat er op dat ik mezelf netjes kleed. Hijzelf worstelt echter met het vinden van zijn nagelknipper. De zwarte kroeten onder zijn nagels kunnen dit beamen. Natuurlijk kan je een man als Chen dit niet kwalijk nemen. Als bijverdienste plant hij gele komkommers en marihuanaplantjes bij zijn buurman en beste vriend Tom. Thuis moet er ook nasi goreng op de plank komen. Tom is een rosse, ietwat dikkige zeebonk van middelbare leeftijd. Hij baat een videotheek uit en ruikt naar choucroute en oude zolders. Verder heeft hij de vastbesloten mening dat de videocassette zich slechts in een tijdelijke recessie bevindt. Maar goed, over de relatie tussen Chen en Tom later meer. Eerst moet er gewerkt worden en gewerkt zal er worden. Ik trek mijn donkere kostuumbroek en zwart-wit ruiten hemd aan, zoals Chen me had geboden en fiets naar mijn plaats van tewerkstelling.
Joy’s House is een etablissement dat zich presenteert met een zekere trots. Weliswaar hetzelfde soort trots dat de gemiddelde nachtwinkel uitbater voelt wanneer hij op een zondagochtend met vermoeide ogen de voordeur achter zich dichttrekt, een laatste blik werpend op het zonet geschikte chips rek. Het ademt een sfeer uit van vermoeide vriendelijkheid en misplaatste ambitie. Wanneer ik aankom staat Chen buiten een sigaret te roken.
’Dag Chen’ zeg ik. ‘Hallo William’ antwoordt hij, de sociale conventies respecterend. Hij bestudeert me kort, maar opzichtig. In zijn ogen lees ik een blik van goedkeuring. Ik veronderstel dat hij tevreden is met mijn kledij. ‘Mooi weer vandaag hé?’ zet Chen de conversatie verder, gevolgd door een onstuimige grinnik waardoor zijn ogen haast volledig tussen beide oogleden verdwijnen. Dat is Chen: zomaar lachkreten uitstoten, hoewel de situatie zich daar totaal niet voor leent. Merkwaardig, maar amusant. Converseren met iemand die buiten de lijntjes van het alledaagse kleurt geeft een grote vrijheid. Al is dit in Chen’s geval eerder een gevolg van een gebrek aan sociale voeling dan een teken van intelligentie, vermoed ik. Hoe het ook zij, ik lach even met hem mee, knik hem toe en ga binnen.
Binnen wacht Hu me op. Hu is Chen’s vrouw. Een schattig, traditioneel chinees dametje van een meter veertig. Om haar kleine gestalte te verhullen draagt ze buffalos, verborgen onder een broek met brede pijpen. Haar Nederlands is een soort ‘stripverhaalchinees’ met een Rotterdamse tongval.
‘Iets dlinken?’ vraagt ze me. ‘Zeker, een cola zero alstublieft’. Je kan het draaien en keren zoals je wilt, maar achter cola zero zit een uitstekend stukje marketing. Hoe maak je cola light toegankelijk voor mannen. Maak associaties met actie, spanning en sexy chicks. Hoe dan ook, ik drink mijn ‘cola light’ en voel me een echte man. Helemaal verfrist en bevestigd in mijn seksuele identiteit begin ik aan mijn taak.
‘Goedenavond. Tafeltje voor twee? Zeker meneer, kiest u zelf maar een plaatsje uit. Zal ik ondertussen uw jas aannemen? Wensen jullie een schaaltje kroepoek? Jazeker meneer. En wat zullen we drinken vanavond? Heeft u al een keuze kunnen maken? De loempia met krab? Uitstekende keuze mevrouw. Alles naar wens? Kan ik verder nog iets voor u betekenen? Uw oren leeg peuteren met een wattenstaafje, terwijl ik het Chinese volkslied neurie. Sakeflessen jongleren met mijn neusvleugels? Geen probleem meneer.’
Ober, ‘t is een hondenstiel. Na drie uur hielen likken zit mijn avondtaak er op.
Een glansprestatie, al zeg ik het zelf. Ik word uitbetaald, acht euro per uur plus een stevige fooi. Dat maakt vijfenveertig euro voor een drie uur durende acteerprestatie. Niet slecht.
Ik verlaat de zaak, steek een sigaret op en verwijder het belachelijk beleefde, vettige vriendelijke masker dat ik de afgelopen drie uur op mijn aangezicht heb moeten verdragen. Tijd om de wolf los te laten, het bos in te duiken en huilend naar de maan te staren. Met andere woorden, we gaan op stap.
Laatst bijgewerkt door Rob op 22 september 2012, 15:13.
Reden voor wijziging: Verplaatst naar Eigen werk: proza.