Poëzie

Terug naar: Poëzie

Delphine Lecompte

Plaats een reactie (registreren)
Sinds ik haar heb leren kennen, kun je wel zeggen dat ik een fan van haar poëzie ben...
Ze schrijft op een niet alledaagse manier over heden en verleden... Vaak op een mistroostige manier zonder dat ze in melancholie of zelfmedelijden verzwelgt, en dat maakt haar poëzie zo bijzonder.
Vaak zijn ze op een wel tamelijk gedeprimeerde manier zelfs grappig of sarcastisch.
Een van de mooiste zinnen die ik in mijn leven als zeer herkenbaar beschouw is: Elke dag is onheilspellend tot het tegendeel bewezen is.
Meteen even naar haar gezocht. Volgende 2 gedichten floepten als bijna vanzelf mijn beeldscherm in :
Weer geen god gevonden

Nochtans heb ik een god nodig
Nochtans heb ik een god gezocht
In de motten van mijn vermommingen
Onder de wanten van mijn enige erotische winter
Lag een recept voor vegetarische lasagne
Door mijn moeder uit een tijdschrift gescheurd
Toen we op mijn bloeduitslag wachtten

Onder de kast vond ik een tol
Maar ik ben hier nooit kind geweest
Het was een bromtol
Ooit kende ik het Russische woord
Voor ieder stuk speelgoed
Dat ik nooit gekregen had
Maar nu hou ik van mijn ouders.

Mijn bloed was evenwichtig
Na niet meer ter dood veroordeeld te zijn
Heb ik voor de eerste keer mijn moeder getrakteerd
Op een koetsrit door een onbesmet gehucht
Maar de inwoners jouwden ons uit
En ik kon mezelf nauwelijks horen beloven
Dat ik vanaf vandaag levendiger zou worden.

Ik zoek een god
Die levendig en avontuurlijk is
Buiten metselen Turkse dichters erop los
Alle metselaars in deze straat zijn dichters
En alle dichters zijn Turken
Maar waar is god
Wanneer ik zonder reden bloed
Uit mijn enige niet-erotische opening verlies?

Mijn vader zijn brood, de moeder mijn dood

Mijn moeder denkt aan de dood
Op de drempel van een gesloten bakkerij
Hoopt ze dat ik gezond word
In de etalage liggen wafels
Die op strandzeefjes lijken.

Ik was gelukkig in augustus
Jaren geleden op het strand
Dacht ik aan de dood van mijn moeder
Ik hoopte dat ze zou verdrinken
Maar ze is nooit het water ingegaan.

Mijn vader koopt een donker brood
Vandaag wil hij genezen
Naakt in zijn kledingkast zegt hij luidop:
‘Morgen zal mijn oudste zuster verdrinken.’
Maar ze zal niet verdrinken
Ze zal zelfmoord plegen met een emmer.

Ik streel de haardroger
In de badkamer van mijn muze
Hij wast zijn borst tegen de wijzers van de klok
‘Het is tijd om te eten,’ beweert hij
Maar hij maakt geen aanstalten.

De dag eindigt slecht
Voor mijn vader die de lift neemt
Zonder diagnose zit hij vast
Hij eet het brood
En stikt in de voorlaatste snede.

Deze 2 gedichten vond ik op oote.oote.nl
(als het niet geoorloofd is om links en/of quotes van andere sites te plaatsen dan haal ik uiteraard meteen de quotes weer weg.)

Ik vind 't maar rare gedichten. Ga ze deze week nog maar eens lezen, maar vooralsnog kan ik er niet zoveel mee.
Reageer op deze discussie Om een reactie te plaatsen, dien je je eerst te registeren.
Nieuwe discussie starten in: Poëzie (registreren)
Forumoverzicht: