Gesplitst vanuit discussie: Het proces (Franz Kafka)
"Volgens mij is de rechtbank in het boek de hogere macht die ons tot het op aarde zijn veroordeeld heeft." Is in zekere zin waar. Maar ik zie het niet zozeer als zoektocht naar een metafysische God die al het leven op aarde kan verklaren, ook al is dit een valide interpretatie.
Ik geloof niet dat ik de rechtbank letterlijk neem, net zozeer als ik het slot, de metamorfose of het verhaal met de deurwachter letterlijk neem. Wat deze verhalen gemeen hebben met elkaar is dat er autoritaire krachten in voorkomen (in de vorm van instituten, ouders) die controle uitvoeren op de innerlijke kracht van het individu. Het wordt eigenlijk al opgesomd in de quote die je postte: "Want niet ikzelf ben het, maar het is de loop der dingen die mijn leven regeert." De essentie is al voor je geboorte, en wordt gedurende je leven, in verschillende vormen aan je leven gegeven door al bestaande externe krachten, wat een enorme machteloosheid tot gevolg heeft. Individuele vrijheid is dus inderdaad een farce vanwege de absurde buitenwereld.
Het is niet moeilijk om een link te leggen naar het existentialisme aan de ene kant en het anarchisme aan de andere kant. Ik beweer niet dat Kafka sympathiseerde met het marxisme, maar zeer zeker niet met het kapitalisme, dat hij veroordeelde tot een systeem van afhankelijkheden, van wederzijdse onderwerpingen van boven naar beneden dat resulteert in een geketende mens. Met het communisme zoals het in de Soviet Unie was sympathiseerde hij hoogstwaarschijnlijk allerminst, maar dat had ook helemaal niets te maken met het socialisme (waar Kafka wel mee sympathiseerde).
Het woord socialisme valt tegenwoordig moeilijk te gebruiken omdat de associaties die we ermee hebben en de betekenis die we eraan gegeven hebben totaal verschillen. Het primaire idee van socialisme is dat werkende mensen zelf in controle horen te zijn van de productie. In de Soviet Unie was dit totaal het tegenovergestelde. De val van het communisme is dus eigenlijk een overwinning voor het socialisme. Dienstbaarheid komt voort uit loonarbeid, en werd vroeger veelal gezien als loonslavernij. Het ging simpelweg om het idee dat de mensen die in de molen werken ook de eigenaar behoren te zijn. Zodoende zelf in controle te zijn en controle te hebben over hun eigen leven, inclusief de instituten waar ze voor werken en de gemeenschap waar ze in leven. Dit is traditioneel socialisme en dit gedachtegoed komt tegenwoordig rechtstreeks overeen met het libertarisch socialisme, waar verschillende vormen van anarchisme onder vallen.
De gevolgen van de geketende mens schetst Kafka in verschillende situaties. "Tonen de romans van Kafka niet juist aan dat het onmogelijk is om als mens zin te geven aan het leven?" Is juist gezegd. Kafka toont met zijn situaties een extreme onbalans ten ongunste van zijn innerlijke kracht, naar mijn idee bedoeld als hyperbool om zo de grootste impact te creëren.
Laatst bijgewerkt door Rob op 28 februari 2012, 15:14.
"Volgens mij is de rechtbank in het boek de hogere macht die ons tot het op aarde zijn veroordeeld heeft." Is in zekere zin waar. Maar ik zie het niet zozeer als zoektocht naar een metafysische God die al het leven op aarde kan verklaren, ook al is dit een valide interpretatie.
Ik geloof niet dat ik de rechtbank letterlijk neem, net zozeer als ik het slot, de metamorfose of het verhaal met de deurwachter letterlijk neem. Wat deze verhalen gemeen hebben met elkaar is dat er autoritaire krachten in voorkomen (in de vorm van instituten, ouders) die controle uitvoeren op de innerlijke kracht van het individu. Het wordt eigenlijk al opgesomd in de quote die je postte: "Want niet ikzelf ben het, maar het is de loop der dingen die mijn leven regeert." De essentie is al voor je geboorte, en wordt gedurende je leven, in verschillende vormen aan je leven gegeven door al bestaande externe krachten, wat een enorme machteloosheid tot gevolg heeft. Individuele vrijheid is dus inderdaad een farce vanwege de absurde buitenwereld.
Het is niet moeilijk om een link te leggen naar het existentialisme aan de ene kant en het anarchisme aan de andere kant. Ik beweer niet dat Kafka sympathiseerde met het marxisme, maar zeer zeker niet met het kapitalisme, dat hij veroordeelde tot een systeem van afhankelijkheden, van wederzijdse onderwerpingen van boven naar beneden dat resulteert in een geketende mens. Met het communisme zoals het in de Soviet Unie was sympathiseerde hij hoogstwaarschijnlijk allerminst, maar dat had ook helemaal niets te maken met het socialisme (waar Kafka wel mee sympathiseerde).
Het woord socialisme valt tegenwoordig moeilijk te gebruiken omdat de associaties die we ermee hebben en de betekenis die we eraan gegeven hebben totaal verschillen. Het primaire idee van socialisme is dat werkende mensen zelf in controle horen te zijn van de productie. In de Soviet Unie was dit totaal het tegenovergestelde. De val van het communisme is dus eigenlijk een overwinning voor het socialisme. Dienstbaarheid komt voort uit loonarbeid, en werd vroeger veelal gezien als loonslavernij. Het ging simpelweg om het idee dat de mensen die in de molen werken ook de eigenaar behoren te zijn. Zodoende zelf in controle te zijn en controle te hebben over hun eigen leven, inclusief de instituten waar ze voor werken en de gemeenschap waar ze in leven. Dit is traditioneel socialisme en dit gedachtegoed komt tegenwoordig rechtstreeks overeen met het libertarisch socialisme, waar verschillende vormen van anarchisme onder vallen.
De gevolgen van de geketende mens schetst Kafka in verschillende situaties. "Tonen de romans van Kafka niet juist aan dat het onmogelijk is om als mens zin te geven aan het leven?" Is juist gezegd. Kafka toont met zijn situaties een extreme onbalans ten ongunste van zijn innerlijke kracht, naar mijn idee bedoeld als hyperbool om zo de grootste impact te creëren.
Laatst bijgewerkt door Rob op 28 februari 2012, 15:14.