Het spel van de engel (Carlos Ruiz Safon)

Ik ben wat verdeeld over dit boek.

Aan de ene kant is het erg meeslepend geschreven. Je (ik althans) wilt graag steeds verder lezen om te ontdekken wat er verder gebeurd. De personen in het boek worden toch een soort vrienden waarvan je wilt weten hoe het ze vergaat.

Maar in mijn beleving zijn er veel losse eindjes of verhaallijnen -thema's die verdere uitdieping nodig hebben.

Als voorbeeld (zonder het verhaal te verklappen): David Martin (de hoofdpersoon) komt op enig moment in het Kerkhof der vergeten boeken terecht. Uit dit kerkhof haalt David Martin een boek wat een deel van het verdere verhaal bepaald. Dit kerkhof wordt nogal groots beschreven. In mijn beleving is het een belangrijk onderdeel van het verhaal, maar het komt eigenlijk alleen aan het eind van het boek nog een keer terug zonder veel betekenis.

Een ander voorbeeld is de wonderbaarlijke genezing van David Martin. Dit gebeurd op een erg uitzonderlijke manier. Maar verder komt dat helemaal niet meer terug in het verhaal.

Nuja er zijn dus, in mijn optiek nog wel wat open eindjes.

Daarnaast zitten er in het boek wat "horror" achtige elementen, of misschien wel "filmische effecten". Da's op zich helemaal niet erg natuurlijk, maar ik vond de verschillende stijlen wat afleiden van het verhaal, en maakte eea. wat ongeloofwaardig. Alsof je naar "Kill Bill" van Quentin Tarantino zit te bekijken, waarin expres heel veel verschillende stijlen zijn verwerkt.

Hoe het ook zij, het einde (de laatste paar bladzijden en de epiloog) ontroerden mij.

Ik heb niet heel sterk een soort thema in het boek ontdekt. (Is dat nodig dan?)
Nu ik er zo over nadenk, zie ik misschienals een soort overkoepelend thema het voortschrijden van de tijd en wat dat met ons doet.

Toch zou ik het boek zeker aanraden.

Nuja....ben zeer benieuwd naar jullie ervaringen.

Dag Martijn,

Het Kerkhof der vergeten boeken is een decor dat Zafon eerder gebruikte in De schaduw van de wind. Ik herinner me dat ik het een beetje gezocht vond om het kerkhof te laten terugkomen, maar het is hem vergeven. Het is alweer even geleden dat ik dat boek las, maar vond het een vermakelijk verhaal. Niet bijster scherp of zo: iets voor op het strand.

Ja het is inderdaad een amusant verhaal.
Op termijn lees ik ook De schaduw van de wind. Wellicht dat ik dan wat meer begrip voor het kerkhof der vergeten boeken krijg . Ik begreep dat Het spel van de engel een prequel is op/voor/van De schaduw van de wind is. Dus de boeken zouden elkaar enigzins moeten opvolgen.

Nuja...ik had het gevoel dat een aantal thema's heel groots worden opgezet, waarna ze een beetje wegzakken in het verhaal.

Ik vond Het spel van de engel persoonlijk vermakelijker, maar de meningen zijn verdeeld. Beide boeken vissen duidelijk naar een filmbewerking. Het staat wel een beetje stijf van het Hollywood-sentiment. Wat ik al zei: vermakelijk, maar niet meer dan dat...

De schaduw van de wind heb ik ook gelezen en ik vond het schitterend, maar ik heb me nog niet aan Het spel van de engel gewaagd... daargelaten dat de kritieken niet zo goed zijn, vind ik de idee na een success een prequel op de markt te gooien altijd lastig (men kent dat vooral van filmen - Star Wars of Hannibal b.v.).