In bad

IN BAD

Ton Lenssen


Het merkwaardige was, dat ik, toen ze mij opvielen, niet in paniek raakte, zoals, naar men zegt, een vrouw bij het zien van een muis. Ik begon met heel stil te liggen, als dat een begin genoemd mag worden en niet eer het einde van het voorgaande. Tenslotte was het water roerloos en ik zag nu duidelijk dat het niet zeepresten gevuld met van het lichaam verwijderd vuil waren, maar een soort waterzweren. Het was alsof het water ontstekingen had opgelopen, die overigens niet stonken. Waterlepra? Nooit van gehoord.
Ik dacht dat ik misschien eruit zou komen door eerst met de hand een wak te maken en mij daar dan als het ware uit te wringen. Natuurlijk zou mijn lichaam op die manier de zweren naar zich toe zuigen en dan zou ik ermee overdekt raken. Nu dreef er alleen vlak voor mij een plak van ongeveer een halve vierkante decimeter die ik door blazen op afstand hield. De rommel was lichter dan water zodat ik er, als ik maar onder water bleef, niet mee in aanraking hoefde te komen.
Wat ik ook zou kunnen doen, bedacht ik, was gewoon opstaan en dan alles afdouchen. Dat deed ik ook altijd met zeepresten. Er zou waarschijnlijk niets achterblijven. Ik kon over deze oplossing niet enthousiast worden en bleef dus maar liggen zoals iemand die 's nachts wakker wordt omdat hij meent iets vreemds in huis te hebben gehoord en zijn eigen aanwezigheid nog niet wil verraden.
Geleidelijk dwaalden mijn gedachten af. Ik dacht niet meer over oplossingen, maar over het bevreemdende van mijn situatie, en dat ik niets deed. Het water koelde ook af. Koude golven welfden langs mijn rug. Ik moest maar gewoon opstaan en douchen. Wat ik onmiddellijk deed.
Inderdaad bleven er grote korsten aan mijn lichaam kleven en ik haastte mij de douchetelefoon van de haak te rukken en de warmwaterkraan te openen, onmiddellijk gevolgd door de koude. Ik vermande mij nog in zoverre dat ik ook vlug de stop uit het bad trok. Ik lette er niet op dat de kranen sputterden. Zo gauw ik kon schakelde ik over op de douchetelefoon, sloot opgelucht mijn ogen en gaf mij over aan de weldadig warme stromen genade die over mijn hoofd en haren begonnen te storten. Sneller dan gewoonlijk begon ik mijn schouders en de lagere delen van mijn lichaam te telefoneren, verwachtend dat de korsten bezig waren met het stromende water af te vallen.
Wie schetst mijn paniek toen ik zag dat er alleen maar korsten en vuiligheid bijkwamen? Ook het water uit de douche was besmet.

Ik vind het een prima schets, zowel van de gebeurtenis als van het karakter van het ik-personage. Ik kan me best voorstellen dat je niet meteen reageert wanneer er zoiets gebeurt. Tenslotte is het iets heel ongewoons, en het personage zal het ook eerst niet geloven. Het moet tot hem doordringen. Al heb ik wel min of meer de indruk dat hij zulke dingen wel gewoon is, dat er af en toe iets vreemds in zijn leven voorvalt. Ik twijfel ook aan de echtheid van de waterzweren; zijn ze geen hallucinatie van het personage? Is hij misschien gek? Dat kun je gerust in het midden laten. Tenslotte zien we hier alleen maar de subjectieve indruk van de ik-figuur zelf, en voor hem is het echt genoeg.

Drie opmerkingetjes.
1)De eerste zin vind ik wat stroef lopen. Het is zeker goed om met de reactie van de persoon te beginnen in plaats van, bijvoorbeeld, "er zit iets raars op het water". Maar daar heb je een heleboel stukjes zin met komma's tussen. De volgorde is grammaticaal wel correct, maar ik heb hem toch meerdere keren moeten lezen voor ik hem verstond en ik zag er al tegenop om de rest van je verhaal te lezen. Gelukkig liep het daarna heel wat vlotter.

2) "Wat ik onmiddellijk deed?" Onmiddellijk? Eerst heeft de persoon vrij lang onbeweeglijk blijven liggen. Het is zelfs de tweede keer dat hij denkt aan douchen. "Wat ik uiteindelijk ook deed" lijkt me dus logischer.

3) Douchetelefoon? Telefoneren? Bij ons heet dat een douchekop en afspoelen...

Zoals je ziet gaan mijn opmerkingen alleen over taalgebruik, niet over het verhaal zelf. Het verhaal is prima