Midnight in Paris (2011, Woody Allen)

Gisteravond zag ik Midnight in Paris (2011) van Woody Allen, een vermakelijke film met in de hoofdrol Owen Wilson als Gil Pender, een succesvolle Hollywood-scriptschrijver die verzot is op (zijn beeld van) het Parijs van de jaren '20. Tijdens een snoepreisje in het Parijs van 2010 (het heden) spreekt hij, in gesprek met zijn niet-begrijpende, aanstaande vrouw Inez, de wens uit om naar die vroegere tijd 'terug' te keren. Die droom wordt zowaar werkelijkheid, als hij na middernacht alleen door de straten van Parijs slentert en zich op onverklaarbare wijze ineens temidden van de grootheden van het modernisme begeeft. Een ideale gelegenheid om het manuscript voor zijn roman te laten beoordelen.

Owen Wilson (The Darjeeling Limited, The Royal Tenenbaums) speelt zijn karakters veelal op eenzelfde wijze, maar doet dat meestal, en ook nu, toch verdienstelijk. Hij is daarbij geen slechte vervanger voor Woody Allen, die tot voor kort naast de regie meestal ook de hoofdrol in zijn films op zich nam. De film kent verder enkele verrassende bijrollen, Adrian Brodey (The Darjeeling Limited, The Pianist) in het bijzonder, en (wellicht minder verrassend) ook Carla Bruni wist een kleine rol als Franse museumgids te bemachtigen. Marion Cotillard (Inception, La Vie en Rose, Big Fish) speelt een mooie rol als het jonge kunstenaarsliefje Adriane, die op haar beurt verlangt naar het Parijs van la Belle Epoque (1890-1914).

De enige rol die er wat mij betreft in negatieve zin uitspringt, is die van Inez, in handen van Rachel McAdams (Sherlock Holmes , The Notebook, Wedding Crashers). Al tijdens de openingstitels klinkt het haast alsof ze de tekst van papier opleest, met een timing die verre van natuurlijk aanvoelt. Dat ze in de huid van een ietwat onnozel en onsympathiek karakter moest kruipen, doet niet af aan het feit dat ze dit, in mijn ervaring, met weinig succes heeft gedaan.

Waar in het verleden New York vaak centraal stond in de films van Allen, is het nu dus de beurt aan Parijs. In de stijl van Manhattan (1979), waarin de regisseur zijn liefde voor 'The Big Apple' duidelijk maakt aan de hand van een lange openingssequentie aan straatbeelden, worden ook de hoogtepunten van de Franse hoofdstad met toepasselijke muziek gedurende ruim drie minuten in beeld gebracht. Dan is de toon gezet en begrijp je, ook als je er nooit bent geweest, waarom Gil spijt heeft ooit uit Parijs te zijn vertrokken, en Pasadena, Californië er wel voor zou willen verruilen.

Hebben jullie Midnight in Paris al gezien? Ik heb geprobeerd niet teveel te verklappen, en lees uiteraard graag wat jullie van de film vinden.

Fijn dat hier een topic aan gewijd is, want ik ben heel blij dat ik deze film gezien heb.

Ik vond zowel de esthetiek van de film aantrekkelijk (de mooie shots van Parijs, de nabootsing van de vergane tijden, et cetera), als de toon: erg geestig, warm en intelligent (maar goed gebalanceerd!).

Met het kijken van de film kreeg ik de karakteristieke bril van Allen op; het was voor mijn gevoel niet alleen een wandeling door Parijs, maar ook door het hoofd van de maker. In Allens geval vind ik het alles behalve onwenselijk dat de signatuur van de filmmaker duidelijk is te herkennen, omdat Allens fantasie zeer prikkelend is.

Dat Allen deze keer de hoofdrol aan Wilson gegeven heeft, is wellicht juist daarom een goede keuze geweest. Als het Allen zelf was die door Parijs dwaalde, zou er weinig aan de fantasie van de kijker overgelaten worden, en had de film waarschijnlijk aan kracht moeten inleveren. Bovendien herkende ik Allen zonder moeite in Wilsons vertolking van Gil Pender, dus afwezig was de maker toch ook weer niet.

Ik kan niet vaak genoeg benadrukken hoe zeer deze film de moeite waard is. Mocht je Midnight in Paris nog niet gezien hebben: er is nog gelegenheid genoeg, dus doe jezelf niet langer tekort!

Ik heb de film vorig weekend gezien en hij is simpelweg fantastisch!

Ik ben het met Rob eens dat de rol van McAdams haar een beetje onnatuurlijk aanvoelde en dat je dat merkte, maar aan de andere kant vond ik het wel een heel goed personage. Heerlijk hoe je heel subtiel ziet dat deze mooie vrouw een b* is, zonder dat ze rechttoe rechtaan slechte dingen zegt.

Ik herkende Allen ook in Wilson, niet alleen in de kleren, maar ook in de angsten die Gil uitte en de nostalgische gevoelens. (Ik heb ooit een biografie van Woody Allen gelezen).

Ik heb keihard gelachen om de vertolking van Hemingway, omdat ik nét drie weken ervoor voor het eerst kennis gemaakt had met zijn werk in de vorm van A Farewell to Arms en hoe de film-Hemingway werd gepresenteerd sloot daar zo goed op aan, dat ik het gewoon komisch vond.

Ik kijk het liefste Woody Allen films om zijn eindes. Neigt nooit naar clichématig. Vond ik hier ook niet, ik dacht dat hij met iemand anders zou eindigen. (*Probeert krampachtig niets te verklappen*)

Woody Allen fans zullen deze film zeker leuk vinden en ik denk dat het ook het grotere publiek heel erg zal aanspreken. Ik boek in ieder geval binnen een jaar een reisje naar Parijs!