Naar welke muziek luister je graag?

M´n local heroes zijn de Bläck Fööss - een heel befaamde groep in Keulen... wordt nu voor al weer interessant, omdat algauw carnaval is. Maar niet bang zijn... ze maken geen Ballermann muziek ;)

Hun voormalige zanger - Tommy Engels - heeft die mooi interpretatie van een bekend lied gemaakt...

pffff dat hangt nogal van m'n stemming af. Voor mij is het denk ik makkelijker om op te noemen waar ik niet graag naar luister:
- R & B (van die neppe rapperts)
- Al te moderne vormen van jazz en klassiek
- Al te harde metal-bands (sepultura is mij wat te hard)

Je vorige bericht hier alweer vergeten, Martijn? ;-)

hahahahahaha...wat suf...
Ik dacht zelf nog "wat komt mij dit bekend voor", maar nam niet de moeite om even terug te bladeren.

Kortom...ja vorige bericht vergeten. (gelukkig is de strekking van de twee berichten ongeveer gelijk)

Het nieuwe jaar begint in ieder geval goed als het om muziek gaat: ik heb gisteren even naar de teasers van het verse Leonard Cohen-album geluisterd en die beloven veel goeds. In maart ook een nieuwe Bruce Springsteen-plaat. Met E-Street, zonder The Big Man...ik ben benieuwd. Zal wel wennen zijn.

E-street zonder Clarence Clemons. Is een beetje als een punker zonder hane-kam.
Ik ben benieuwd of The E-street band er nu nog steeds dat specifieke geluid uit weet te persen.

Anyway...naast boekrecensies ook graag een recensie over de nieuwe Springsteen in maart dan graag

Ik sta voor behoorlijk veel open, al gaat mijn voorkeursgenre vaak in de richting uit van prog rock, alternatieve rock, metal, noise rock, gothic, darkwave en newwave... Ik hou wel van bands die de luisteraar voor een uitdaging zetten met complexe, uit diverse lagen opgebouwde muziek waar je bij elke luisterbeurt weer wat nieuws hoort. Tool is een goed voorbeeld van een band waar je telkens weer iets nieuws hoort dat je de vorige luisterbeurt niet was opgevallen.

Overigens kleine nuance: noise rock is in feite doorgaans hardrock of heavy metal muziek waar nummers vaak erg lang duren, zeer luid gespeeld worden, en ruis en abstracte geluiden bovenop de muziek worden toegevoegd. Het vervormen van geluiden die je wel met een instrument kan voortbrengen gebeurt ook vaak. Het is dus niet echt te vergelijken met noise an sich (merk het verschil op tussen noise, en noise rock). Wat ik zonet beschreef is noise rock, en luister ik zeer graag naar. Noise zonder de rock, dat is vaak enorm abstract, als klanklandschappen zonder enige structuur of zonder een echt gestructureerde opbouw. Merzbow is een bekend voorbeeld van pure noise, maar het is niet meteen mijn ding. Noise rock daarentegen vind ik geweldig, de energie en intensiteit gecombineerd met het vervreemdende klankaanbod kan mits je het goed uitvoert subliem zijn.

Naast het stevige en luide werk, ben ik een groot liefhebber van Midden Oosterse muziek. In diverse formaten: van traditionele Arabische muziek tot het meer modernere Arabesque, van Turkse volksmuziek tot klezmer (Joodse volksmuziek), tot crossovers van moderne genres die vermengd worden met oriëntaalse muziek. Bands als Orphaned Land of een artieste als Natacha Atlas zijn prima voorbeelden van wat ik met die crossovers bedoel.



Bands waar ik naar luister (de lijst is incompleet): The God Machine, Sophia, Sophya, Orphaned Land, The Smiths, Echo & The Bunnymen, The Connells, Bauhaus, The KLF, EMA (nieuw aanstormend talent dat me met haar eerste album meteen bij de keel greep), Heather Nova, Manic Street Preachers, A Perfect Circle, Placebo, Muse, Indochine, Rush, Natacha Atlas, ...

Nu goed, de lijst is incompleet, ik probeer geregeld nieuwe dingen uit.

Oh ja, muzikaal gezien ben ik absoluut niet trots op het feit dat ik Belg ben. Goed, Stijn Meuris is prima, dEUS en K's Choice en Arid hebben een aantal erg goede nummers, TC Matic was in zijn tijd enorm vernieuwend, en je hebt dan nog bands als The Breath of Life, The Kids, Wallace Collection, Gorki die enkele nummers maakten die er echt wel bovenuitsteken... Helaas halen zulke artiesten zelden de media en worden oudbollige schlagers van pakweg Christophe, Luc Steeno, Jo Vally of Paul Severs wel hevig gepromoot. Daar word je echt niet vrolijk van, laat staan patriottisch...

@ Martijn: Sepultura is heus niet zo hard hoor. Het hangt er van af waarmee je vergelijkt. Sepultura hebben wel iets authentieks, die Braziliaanse invloed die er nu en dan doorkomt, wat het an sich wel een boeiende band maakt. Ik snap wel dat dit hard klinkt vergeleken met de old school metal zoals een Judas Priest, Iron Maiden, Black Sabbath, ...

maar laat ons zeggen: vergeleken met de doorsnee metalplaat in mijn rek is Sepultura ergens tussenin. Salem (Israelische extreme metal met piyyut invloeden) of nog liefst van al The God Machine (wat mij betreft misschien wel de beste band ooit) : de decibelteller gaat een stuk hoger dan bij Sepultura ;) Sepultura zou ik vooral heel rauw noemen (dat is overigens bedoeld als compliment) maar bijvoorbeeld Salem, dat is Sepultura in het tweevoud. Bijzonder intense en boeiende band wel, de Israelische metalscene is enorm boeiend omdat de teksten vaak heel betekenisvol zijn. Iets wat bij andere metalscenes wel eens ontbreken kan.

Oh ja, en speel "From the cradle to enslave" van Cradle of Filth eens op vol volume... Let wel, hiermee wil ik die band niet aanbevelen of zo, want op een twee of drie nummers na valt die band in de categorie "rommel".

Hoewel niet een pure metalband: Swans was gekend voor zo luid te spelen dat vaak mensen in de zaal onwel werden en naar een ziekenhuis moesten worden afgevoerd. Swans is echter niet echt metal. Het is een repetitief monotoom geluid wat echter loodzwaar klinkt en waar de teksten vaak bijzonder aggressief zijn. Pas toen Jarboe (de vrouwelijke muzikante van het gezelschap) er bij kwam is Swans wat veelzijdiger geworden, met het magnifieke "Miracle of Love" als goed voorbeeld. De teksten van de periode voor Jarboe zijn ronduit gewelddadig en brutaal, en worden vaak op zo een manier gebracht dat het als een hamer is die tegen je gehoor slaat. De band wordt doorgaans als no-wave geklasseerd omdat de structuur en opbouw totaal anders zijn dan metal. Uiteindelijk is het niet omdat je de decibels de hoogte in jaagt dat je daarom metal brengt. Ik ben zelf bv geneigd The God Machine geen metalband te noemen, hoewel ze qua decibels veel overweldigender zijn dan de doorsnee metalband.

Je hebt ook enkele (vooral in Scandinavië ontstane) bands die eigenlijk als enige doel hadden zo luid en extreem mogelijk te zijn, maar daarbij wel alle beetje goede smaak overboord gooiden. Abruptum bijvoorbeeld. Het doorsnee "lied" van Abruptum zijn 15 minuten lange collages van zeer luide beangstigende geluiden en een hels gekrijs waar je geen woord van kan verstaan. De zanger deed aan zelfverminking in de studio om, dankzij de pijn, zo luid mogelijk te kunnen krijsen.
Ik ben een metal fan, maar aan dit soort absurditeiten zou ik geen tijd verspillen. Extreme metal kan nochtans echt wel goed zijn, zolang een zekere structuur en concept behouden blijven. De Scandinavische extreme metal scene werd in feite al snel een parodie op wat ze eigenlijk hoopten te bereiken.

De ultieme rariteit is de band Caninus. Dit is typische harde metal met als vocalist... een bulldog. Dit is geen grap! Het dier is speciaal getraind om te blaffen en grommen op het ritme van de muziek. Ik zou het eerder als dierenmishandeling dan als ernstige muziek beschouwen, maar creatief is het natuurlijk wel.

Japan heeft ook flink wat vreemde metal voortgebracht doch Azië an sich is erg boeiend muzikaal. Laal (Pakistan) of Cobra (all-female darkwave uit China) bijvoorbeeld hebben me enorm aangenaam verrast.

Maar filter de rariteiten er uit en dan blijkt dat er bij de extremer metal heel wat kwaliteitsvolle bands zitten. Vervang "zeer luid" door "zeer intens" en de invalshoek is ook meteen anders. Heel wat van die bands, hoe luid ze ook spelen, bestaan uit zeer bekwame muzikanten wiens muziek wel degelijk heel zorgvuldig opgebouwd is.