Naar welke muziek luister je graag?

De discussie Literaire soundtrack bij uitstek gaat over het beluisteren van muziek tijdens het lezen. Zoals zoietsalsblauw daarin aangeeft:

Het is eigenlijk ook wel leuk om te weten waar leden van het Literatuurforum überhaupt naar luisteren, mét of zónder boek.

De muziek waar ik naar luister is gevarieerd, maar als ik drie muzikanten zou moeten kiezen die er met kop en schouders bovenuit steken, dan zou ik de singer-songwriters Ryan Adams, Josh Ritter en Tom Waits noemen. Van de eerste twee heb ik dit jaar nog prachtige concerten bijgewoond, in respectievelijk het Concertgebouw te Amsterdam en de Stadsschouwburg Groningen. Met alledrie bevind je je nooit ver van de literatuur: Ryan Adams bracht in 2009 de poëziebundels Infinity Blues en Hello Sunshine uit, Josh Ritter debuteerde recent met zijn roman Bright's Passage, en de liedteksten van Tom Waits zijn sterk beïnvloed door Beat Generation-schrijvers als Jack Kerouac en Charles Bukowski. Dat is overigens geen vereiste, maar vermoedelijk zoek ik in muziek naar bepaalde karakteristieken of ervaringen die vergelijkbaar zijn met het lezen van literatuur, of andersom.

Naar welke muziek luisteren jullie graag op momenten dat er niet gelezen wordt, en waarom juist daarnaar?

Ik heb last van luisterbuien: soms luister ik een paar weken lang één artiest, waarna ik de muziek weer uit iTunes verwijder. Dat was vroeger erger dan nu. Constanten zijn sowieso filmmuziek (vooral Hans Zimmer) en klassieke muziek (Beethoven, Mendelssohn, Tsjaikovski, Bruch, Mahler). Momenteel ook Karl Jenkins' Stabat Mater en Zbigniew Preisners Requiem for a Friend.

Verder is Anouk al zo'n twaalf jaar lang een constante. Verder luister ik op dit moment vooral Adele en Fleetwood Mac. Onlangs heb ik ook een EP van Darren Criss ontdekt (Human), leuke, niet te zware muziek.

Ryan Adams is ook één van mijn muzikale helden. Een wat recalcitrante singer/songwriter, hetgeen zowel zijn persoon als zijn oeuvre juist zo interessant maakt. Bijna alles wat de man voortbrengt vind ik prachtig; of het gaat om de bluegrass-evergreens van 'Jacksonville City Nights', zijn toegankelijkste album 'Gold' of zijn vroegere werk met Whiskeytown. Helaas heb ik hem zelf in juni moeten missen in Amsterdam.
Ook Hans Zimmer is een grote der aarde. Jesse, misschien kun jij ook het werk waarderen van Olafur Arnalds. Een Ijslandse componist die weet hoe spanning op te bouwen in een klassiek stuk. Zijn '3055' is ontroerend mooi.

Zelf luister ik graag naar de filmische world meets jazz-klanken van David Sylvian, de dampende bluesrock van The Black Keys en de electronische melancholie van Boards of Canada.

Ik heb Arnalds' debuutalbum uit 2007, Eulology for Evolution, gedownload. Ik moet er nog steeds een beetje aan wennen, maar het klinkt goed. Dankje, zoietsalsblauw!

De luisterbuien van Jesse ken ik, alleen verwijder ik nooit muziek. Het zijn bij mij een soort golfbewegingen, want mijn favoriete artiesten komen na verloop van tijd altijd weer boven omdat ze zo goed zijn. Al dertien jaar staat Acda en de Munnik bovenaan mijn lijstje, vanwege hun sterke teksten. Er zijn naar mijn mening maar weinig artiesten die zó kunnen schrijven als zij.
Ik moet hier toch ook toegeven dat Michael Jackson ook een blijvertje is, ook vanwege de teksten en zijn enorme inlevingsvermogen en betrokkenheid bij de wereld. Hij wist zijn hele ziel en zaligheid in de muziek te leggen.

Geen dank, Jesse. Arnalds mag zich met recht een aanwinst voor de wereld der klassieke muziek noemen. Misschien dat je het werk van componist Craig Armstrong ook kunt waarderen. Hij was o.a. verantwoordelijk voor de strijkersarrangementen van Massive Attack's 'Teardrop'.
Acda en De Munnik schrijven zeker prachtige teksten, al vind ik persoonlijk de muzikale omlijsting vaak wat gewoontjes. Ken je De Dijk's 'Mijn van straat geredde roos', Marijke?

http://www.youtube.com/watch?v=QDq8Krv6irE

@Rob: wellicht zijn we elkaar zonder het te weten tegen het lijf gelopen bij het concert dat Ryan Adams onlangs gaf in Amsterdam. Ryan en zijn oude band Whiskeytown horen tot mijn grtoe favorieten. Uit huidige tijdvak kunnen ook Drive-by Truckers. Fleet Foxes en Bright Eyes op mijn waardering rekenen. In de art-hoek mag ik ook graag shoppen: ik ben dol op het werk van de Wainwright-clan, Joan As Police Woman en Antony & The Johnsons.

Verder draai ik veel platen van de krasse knarren: Bowie, Dylan, The Rolling Stones, The Beatles, The Kinks...dat werk. Ik was doil op de meeste Britpop die in de jaren negentig opdook: een periode waarin de radio zelfs liet aanstaan.

Tegenwoordig gebeurt dat niet meer zo snel. De Britse rockmuziek is wat mij betreft in slaap gesukkeld: gezapige bandjes die zich lieten inspireren door U2 en daardoor nog correcter de planken op gaan. Zonder hier over politiek te willen praten, maar alleen om even inzichtelijk te maken wat ik van de huidige stroming Britse rock vind: Balkenende zou zo kunnen gaan bassen bij Coldplay. Verschrikkelijk.

Ongetwijfeld zit er net onder de mainstream een hele subcultuur aan pareltjes, maar door de ontwikkelingen van de afgelopen tien jaar (Ryan Adams, DBT) ben ik momenteel meer gericht op de VS voor mijn muziek. En ik kan mijn geld maar 1 keer uitgeven. Aan illegaal downloaden doe ik namelijk niet.

Rij 11, stoel 21, lees ik op mijn toegangsbewijs. Ik had ook naar Laura Marling uitgekeken, maar ze was me iets te ingetogen die avond.

Thijs: Wat vind je dan van Midlake? Heeft wel iets weg van Fleet Foxes. En Saybia? Eeen gitaarbandje uit Denemarken. Na er even tussenuit te zijn geweest beginnen ze dit jaar weer te touren. In november ga ik naar een concert van hun in Hengelo. Ben zeer benieuwd naar het nieuwe album.

@ Thijs: de hedendaagse (Britse) bandjes kunnen mij ook niet bekoren. Niet alleen U2 maar ook Joy Division lijkt voor de meesten van hen een grote inspiratiebron te zijn. Dat resulteert vaak in flauwe, gezapige, disco-driven eightiespop. Niet iets voor mij. Toen ik een jaar of 6 terug eens gratis kaartjes aangeboden kreeg voor de Kaiser Chiefs in Amsterdam, heb ik ze het voordeel van de twijfel gegeven. Dat had ik niet moeten doen. Zonder oneerbiedig te zijn, kan ik toch wel stellen dat ik me die avond stierlijk verveeld heb.

@ Marion: Midlake. Erg mooi. En jij ook naar Saybia in oktober dus. Zelf ga ik ze in Den Haag zien. Ik heb ze 2 keer eerder live gezien; ook in Den Haag, na het verschijnen van hun 2e album, en een jaar of 2 terug in Utrecht. Beide keren was het een bijzondere live-ervaring. Het klinkt wellicht wat pretentieus, maar ze weten echt iets magisch neer te zetten. Ik heb redelijk wat bandjes gezien, maar Saybia is echt uniek in het creëren van sfeer. Ik noem het altijd 'herfstige pracht', net als de muziek van David Sylvian ;)

@zoietsalsblauw: ik ben wel enigszins bekend met het werk van Craig Armstong, maar ook weer niet heel goed. Bedankt voor de tip!

@Rob: wij zaten wat verder naar achteren, schuin achter Tim Knol en zijn uitstekende band. Die hadden hun rooster vrijgemaakt voor Ryan.

@Marion: Ik heb Midlake liggen, maar moet eerlijk zeggen dat ik er niet heel veel naar heb geluisterd. Ik zal er wat meer tijd in steken en dan kom ik bij je terug.

@zoietsalsblauw: je hebt natuurlijk helemaal gelijk. De formule is momenteel Joy Division + U2 - talent en inspiratie * een dikke laag vernis want gladgeproduceerde troep verkoopt zo lekker = Coldplay of ieder willekeurig zouteloos ander bandje. Duurt trouwens al best wel lang...

@Thijs: dat hoor ik natuurlijk graag, dat ik gelijk heb ;) Nee, da's flauw. Maar in tegenstelling tot veel anderen, zijn zowel U2 als Joy Division nooit mijn favoriete bands geweest. Dat verklaart wellicht mijn afkeer jegens al die hippe eightiespopbandjes. Ben je bekend met het werk van The Black Keys? Rauwe bluesrock met een indie-feel en verslavend goed. Ga eens op zoek naar hun Stack shot Billy, Thickfreakness en Busted. Zoals ik zei; verslavend goed.
Tim Knol heeft zeker een goede band. Vooral Anne Soldaat is wat mij betreft 1 van de beste ondergewaardeerde muzikanten die ons landje rijk is. Later deze maand ga ik weer eens bij 1 van die andere Excelsior-exponenten kijken: GEM.

Eens op zoek gegaan naar opnames van Ryan Adams in het Concertgebouw. Oei, wat blijft Firecracker toch prachtig. Zijn muziek stelt nooit teleur. Ik heb weer behoorlijk wat gemist.

Wegens het verbod op opnames, heb ik er eigenlijk nooit aan gedacht op zoek te gaan. Nu ben ik toch blij dat ik o.a. het openingsnummer ("Oh My Sweet Carolina") nog eens kan beluisteren. Dat was me wat.

Wat Midlake betreft: ik heb The Courage of Others in enkele dagen doodgedraaid, nu kan ik er niet lang meer naar luisteren. Alleen "Van Occupanther" en "Roscoe" van The Trials of Van Occupanther zet ik nog graag en regelmatig op.

Ik pikte The Black Keys op dankzij een Amerikaans muziekforum waar ik al jaren actief ben, dat zal ergens rond Magic Potion geweest zijn. Tot aan Brothers heb ik altijd van hun muziek gehouden in kleine doses, maar die laatste plaat draai ik echt grijs. Het kan dus wel: een band - of noemen we een tweetal geen band? - die een klein beetje commerciëler produceert en er beter van wordt.

Anne Soldaat is trouwens nog een tijdje persvoorlichter geweest bij de Vrije Universiteit. Ik weet ook niet wat je aan deze op zich nutteloze informatie hebt, maar ik vind het wel een aardige sidestep van een van de beste rockmuzikanten die we in Nederland hebben. Het zegt trouwens een hoop over het talent van Tim Knol dat Anne Soldaat besluit om zich aan te sluiten bij een backing band. Sowieso een aardige lineup - jongens van Daryll Ann en Johan...

Wat Joy Division en U2 betreft: op zijn best aardig, maar eigenlijk nooit briljant. Allebei hopeloos overschat, en in het geval van U2 tegenwoordig zelfs stomvervelend. Er zijn veel betere bands voortgekomen uit de late jaren 70 en vroege jaren 80 die zijn vergeten.

@Thijs1973 Mijn vriend noemt Coldplay altijd de band die muziek maakt waar hij (als hij dat ooit zou doen) zelfmoord van zou plegen. Ik deel zijn mening. Wat een suf gedoe.
Krassers zijn heerlijk, zowel mannelijk als vrouwelijk. Ik heb altijd een voorkeur gehad voor zangers en zangeressen met een stem die zodanig afweken van de Idols-norm (Melissa Etheridge, Elvis Costello, Kate Bush, Wolfmother, Guns and Roses)

Ik heb een afspeellijst die eigenlijk wel weergeeft waar ik altijd naar luister, als volgt:
Elvis Costello - This house is empty now (prachtig nummer), Kate Bush - Cloudbusting - Them Heavy People (daar moet je wel vrolijk van worden), Dr. Dre - The Next episode (die man kan zulke goeie beats maken, kan niet wachten tot zijn album uitkomt), Guns and Roses - Estranged (begin is niet minder dan episch), 2pac - Staring at the world though my rear view (gewoon heerlijke stem), Chopin - Prelude in D flat (mijn huidige lievelings'nummer'), Billie Holiday - I'll be seeing you (van The Notebook) en I want to break free van Queen (ik moet altijd denken aan de clip met Freddy Mercury in een roze huisvrouwpakje)

Ik ben een groot fan van the Cure, vooral hun eerdere werk. Qua elektronische muziek gaat mijn voorkeur al snel uit naar ambient/drone. Zoals Boards of Canada en Autechre. Om nog maar met wat namen te smijten: Slowdive, My Bloody Valentine, Swans, Joy Division, Wire, Brian Eno, Jesu, David Bowie en Nick Drake.

Helemaal eens met wat er voor mij gezegd werd over Britse popmuziek, maar dat geld helaas ook een beetje voor amerikaanse muziek: alles is wat braaf en suf geworden op een paar bandjes na.

Is het niet typerend dat het beste, stevigste rockconcert in Nederland het afgelopen jaar van de vijftigers van Grinderman kwam?

Ryan Adams is idd nog goed, maar vooral zijn wat oudere werk vind ik, de Cardinals vind ik waardeloze popdeuntjes spelen die zijn muziek geen goed doen. Makkelijke gitaarlijntjes.

Ik luister zelf veel oude muziek: jazz uit de jaren dertig en vijftig, blues uit dezelfde periode, folk van Guthrie en Seeger tot Dylan en Cohen, Springsteen blijft nog wel rocken, evenals Nick Cave en Tom Waits en nog een paar van zulke artiesten. Laatst Roger Waters nog gezien, ook goed.

Wat betreft jonge of wat onbekendere artiesten, luister eens naar de folkrock van Bright Eyes. Eigenzinnig, poëtisch en constant vernieuwend en veranderend. Ook Bonnie Prince Billy maakt prachtmuziek, net als David Olney, Krista Detor en nog wat onbekende grootheden uit de VS.

@Wolfe Tone: wat heel erg scheelt is dat ik een aantal jaren muziek heb geruild met Amerikaanse muziek freaks en daardoor wat grootse kleine bandjes heb ontdekt. Of ontdekt...in hapklare brokken bij de post aantrof.

Bright Eyes is inderdaad een kei, maar ik vind de laatste plaat van Oberst knap beroerd. Cassadaga is mijn absolute favoriet. Ken je the Drive-by Truckers?

People's Key is idd ruk, Drive by Truckers is wel aardig ja, maar mijn favoriet van Oberst is toch eerder Wide Awake of Lifted. Oberst is net als Dylan: telkens een nieuwe stijl, soms geslaagd, soms allesbehalve..

ik houd enorm van singersongwriters (oa Damien Rice (blijft goed..), Johnny Flynn, Laura Marling, Peter Broderick, James Vincent McMorrow, Micah P. Hinson) maar ook Mumford & Sons en Kurt Vile en Sigur Rós en Pink Floyd en The Veils en Shearwater vind ik geweldig.

tijdens het lezen vind ik trouwens filmmuziek vrij prettig. Clint Mansell, Hans Zimmer, Dario Marianelli, Alexandre Desplat en Howard Shore zijn favoriet.

er is zoveel goede muziek..

Als ik lees luister ik niet en vice versa. Waar ik graag naar luister: Godspeed! You Black Emperor (klinkt heftig maar is prachtig), Do Make Say Think en andere Constellation artiesten (haast allemaal even goed, wel wat experimenteel). En om mee te zingen: Ween. En dan natuurlijk Zappa, Zappa, Zappa...

Pfff ik geloof dat ik vrijwel alle stijlen muziek wel okay vind.
Uitzondering die ik weet te bedenken is R&B. Daar reken ik ook maar die halfzachte rappers van tegewoordig bij.

Wat ik regelmatig luister:
Jazz : Miles Davis / Charlie Parker / Thelonious Monk / Sonny Rollins*
Klasiek : Voornamelijk koorwerken van Bach / Pergolesi / Verdi
Rock : Metallica / Clawfinger / AC/DC / Linkin Park
Pop : Maar net wat er op de radio is.
Nederpop : Acda & de Munnik / Andre Hazes / het goede doel

* Laatste keer dat Sonny Rollins in NL was (ik denk nu 2...3 jaar geleden) was ik bij z'n optreden in de Oosterpoort in Groningen. Hij was toen. dacht ik, 82 jaar oud. Maar menig artiest van 20 kan er nog een puntje aan zuigen. Wat een energie heeft die man zeg. Zolang hij niet speelt zie je inderdaad een man van in de 80 die een rollator nodig heeft. Maar zodra hij begint te toeteren knalt de energie eruit. Prachig.