Niet te missen films?

Hierna geef ik de titels van drie films die ik het voorbije jaar zag en die een grote indruk op mij hebben gemaakt:

Des hommes et des dieux: het waargebeurde verhaal van de moordpartij op een aantal paters die in het hooggebergte in Algerije leven en voor de dorpsbewoners zorgen. Slechts één pater kon ontsnappen. Een echte aanrader: op alle vlakken - acteren, muziek, inhoud, sfeer, beelden - een indrukwekkende film.

In The King's speech wordt het probleem van het stotteren belicht; Koning George van Engeland stottert en moet een toespraak gegeven. De techniek om hem zo normaal mogelijk te leren spreken wordt heel correct weergegeven. Een schitterende film.

Tous les soleils (de tweede film) van Philippe Claudel. De eerste film van Claudel - Il y a longtemps que je t'aime - was ook heel mooi maar aan de zwaarmoedige kant. Deze film is een ontzettend leuke film waar je opgewekt en blij van wordt.

Ik had het geluk The King's Speech in de Sneak Preview voorgeschoteld te krijgen. Inderdaad een prachtige film, in het bijzonder de scenes, of sessies, met Colin Firth (als King George VI) en Geoffrey Rush (als spraaktherapeut Lionel Logue). Leuk ook om Helena Bonham Carter eens niet in een Tim Burton film te zien.

De waarschijnlijke hoogtepunten van de afgelopen 12 maanden heb ik vooralsnog moeten missen, waaronder Black Swan en True Grit. De enige films die verder enige indruk hebben gemaakt zijn Stranger Than Paradise (1984) van Jim Jarmusch, en Mary and Max (2009) van Adam Elliot.

Net als het iets betere Down by Law (1986), is Stranger Than Paradise een low-budget zwart-wit film waarin de interacties tussen drie (zeer verschillende) karakters worden gevolgd. Willie uit New York krijgt een verrassingsbezoek van Eva, een zestienjarig nichtje uit zijn geboorteland Hongarije. In eerste instantie is hij daar niet blij mee, maar als ze na enige tijd verhuist naar een tante in Cleveland, Ohio, begint hij haar aanwezigheid te missen, en besluit hij daarom met een vriend de road-trip te maken om haar daar op te zoeken.

Mary and Max is een charmante maar ook treurige stop-motion animatiefilm over twee penvrienden: de achtjarige Mary uit Sydney (stem van Toni Collette), en de veertigjarige Max uit New York (Philip Seymour Hoffman). Twintig jaar lang schrijven ze elkaar brieven, waarmee ze een vriendschap opbouwen die steun geeft tijdens de vele tegenslagen in hun eenzame leven. Met Eric Bana als (eveneens) stotterende buurman Damien.

Wat een leuk topic!

Voor mij was The King's Speech ook een film die een grote indruk op mij achterliet. Daaraan zou ik een oudere film willen toevoegen: The Fall (2006), die ik dit jaar voor het eerst gezien heb. Een film die zich mijns inziens nog het meest laat omschrijven als "fantasierijk" en "mooi in elkaar geweven". IMDB omschrijft het genre als "Adventure", "Drama" en "Fantasy". Dat is allemaal waar, maar het zijn eerder elementen die verwerkt zijn in de film, dan omschrijvingen die het type film duiden. Het is een film waarvan je het plot niet moet willen omschrijven, maar die je gewoon moet zien.
Speciale aandacht zou ik nog wel willen vragen voor het acteerwerk van Catinca Untaru, de hoofdrolspeelster. Tijdens de opname van de film was zij 9 jaar oud, en ik heb nog nooit een kind zo natuurlijk zien acteren zoals zij dat deed in The Fall. In haar acteerprestaties ligt dan ook een belangrijk deel besloten dat de film zo goed maakt.

Tot slot draag ik een animatiefilm aan, die velen al wel kennen: Pixars Up (2009). Voor degenen die 'm nog niet gezien hebben: het is het waard! Het is een ontroerende, mooie en grappige film, waarbij Up het laatstgenoemde waardeoordeel voornamelijk te danken heeft aan Dug de hond.
Up is bijzonder omdat het een voorbeeld is van hoe goed een animatiefilm in staat is (moeilijkere) onderdelen van het echte leven te vertolken, waardoor het de kijker in staat stelt zich te identificeren met de geanimeerde personages, wereld en/of gebeurtenissen.

Bedankt Rob en Yvonne voor jullie reactie. Ik heb de titels van de films die jullie opgeven alvast genoteerd. Het pleidooi van Yvonne zet mij ertoe aan om toch naar Up te gaan kijken hoewel ik zelden of nooit naar animatiefilms kijk.
Black Swanen True Grit stonden al op mijn lijstje. Stranger than Paradise ken ik niet; tijd dus om deze leemtes in mijn cultuur op te vullen.

Ik vond Mysterious Skin uit 2004 een heel indrukwekkende film. De hoofdpersoon wordt gespeeld door Joseph Gordon-Levitt, die toen vooral bekend was als kindster uit 3rd Rock from the Sun en Ten Things I Hate About You. Gregg Araki, de regisseur van Mysterious Skin, speelde met dit gegeven en castte Gordon-Levitt als een homoseksuele jongen die betaalde seks met mannen heeft. Een mooi verhaal, goed acteerwerk, een mooie film.

Bedankt Jesse, ik heb nog nooit van die film gehoord. Ik heb hem alvast aan mijn lijstje "films te zien" toegevoegd.

Ook ik sluit me aan bij Yvonne; een erg leuke topic!

Wat misschien wel mijn meest favoriete film is, is Sideways. Een tragikomedie over een korte periode uit het vastgeroeste leven van Miles (Paul Giamatti), met als 'rode' draad: wijn. Giamatti speelt een leraar culturele vorming die een midlifecrisis ondergaat en op het punt staat zijn boek getiteld 'The day after yesterday' uit te brengen. Althans, dat hoopt hij. Opnieuw wordt zijn manuscript door een uitgeverij afgewezen. Miles besluit de rust op te zoeken in zijn geliefde Californische wijnstreken tezamen met zijn beste vriend Jack (Thomas Hayden Church). Laatstgenoemde, een roekeloze, uitgerangeerde B-acteur die enkele dagen later in het huwelijksbootje zal stappen, heeft echter andere plannen: achter de vrouwen aan gaan...

Kan humor je niet zwart genoeg zijn of mag je graag een fles wijn ontkurken, dan is dit zonder twijfel een must-see.

Allen aangenaam overigens; ik ben nieuw hier ;)

Black Swan en The King's Speech zijn inderdaad twee recente films die zeker de moeite waard zijn, en ik sluit me ook aan bij Yvonne wat betreft Up!, een erg mooie animatiefilm.

Voor mensen die wel te vinden zijn voor animatiefilms wil ik de films van Hayao Miyazaki aanraden. Vooral dan Spirited Away, een prachtige film die heel wat awards gewonnen heeft (onder meer de Oscar voor beste animatiefilm).

Black Swan vond ik ook verrassend sterk. Eigenlijk had ik geen verwachtingen -ik ging de film zien tijdens een date- maar vooral het dromerige, haast bovennatuurlijke karakter sprak me aan. Ook visueel een erg mooie film. En ja, het zou té gemakkelijk zijn om het daarbij alleen over Natalie Portman te hebben.

Wat mij betreft alles van David Lynch! Van het bekende cultwerkje Eraserhead tot het surrealistische mysterieverhaal van Mulholland Drive.

En wat te denken van: alles van Anders Tomas Jensen? Fantastische verhalen, grappig, spannend en haast surreeel? Maar mijn favoriete film is toch wel Soleil trompeur (Burnt by the Sun). Een Frans/Russische film die zich afspeelt in het Stalin tijdperk. Ik kan deze film niet vaak genoeg zien, en telkens wat nieuws ontdekken. Fantastische cast, mooi verhaal, vervreemdende elementen en een gruwelijk einde ( sorry, ik ben een Hermans-fan).

Guītú Lièchē (2009), vrij vertaald: "De trein terug naar huis".

Een Chinese documentaire film over een familie gespleten vanwege economische motieven.

Laat iets zien van de echte Chinese cultuur, een verfrissing na idealistische sprookjes als "Crouching Tiger, Hidden Dragon".

Hoe weet je eigenijk wat de "echte" cultuur is?

Ik geloof (niet gechecked) dat een groot deel van de amerikanen denkt dat de cultuur in NL voornamelijk bestaat uit openlijk drugs-gebruik en vrije sex. Wanneer ze dan naar NL komen zien ze alleen Amsterdam en vinden dat hun beeld klopt.

Ik vind het moeijlijk om te bepalen wat werkelijk de cultuur van een land/volk/streeks is. Juist omdat je er als voorbijganger maar zo even bent, en niet langdurig kennis kunt nemen van een cultuur.

Zo ben ik bv. nog nooit in China geweest, laat staan langdurig, en kan dus maar moeijlijk bepalen wat werkelijk is en wat bedacht. Hoe weet ik dan welke film het meest getrouw is.

Je vraagt: Hoe weet je eigenlijk wat de "echte" cultuur is?

Ik denk dat in dit geval dat niet zo moeilijk is; een documentaire film tegenover een Hollywood stijl sprookje dat inspeelt op het Westers misplaatst "kung fu" beeld.

In het algemeen denk ik dat je er enige tijd moet wonen en enige beheersing van de taal moet hebben om een gefundeerde mening te hebben.

Andere films die ik aanprijs zijn de films geregisseerd door Zhang Yimou tot het jaar 2000.

Met betrekking tot het beeld dat de gemiddelde Amerikaan heeft van Nederland denk ik dat de gemiddelde Amerikaan bijna niets weet van Nederland. Nederland is echt maar een heel klein land.

Ik ben nu geen cinefiel pur sang (ik kijk vaker documentaires dan echte films) maar toch enkele aanraders:


"The Magdalene Sisters": gebaseerd op waargebeurde feiten van de beruchte Magdalenakloosters in Ierland want "onzedige" meisjes als slaven werden behandeld en vernederd.

"Kissed" : Canadese film uit midden jaren 90 over necrofilie. Klinkt eng maar don't worry, er komt geen enkele shockerende scene in voor. Het thema is eerder de dood an sich en de vragen "moeten we bang zijn van de dood of niet?" en "is er iets na de dood?". Die twee vragen zijn in feite de rode draad doorheen de film. Er wordt vooral wit gebruikt als kleur, weinig zwart, hetgeen ik erg geslaagd vond gezien het een film over de dood betrof.

"Rosetta": Belgische productie die draait rond armoede in onze eigen achtertuin, de vaak weinig bekende in armoede levende mensen in ons eigen land en hun strijd om te overleven.

"Noi Albinoi" : IJslandse film over een koppeltje in een erg klein geïsoleerd dorpje in Noord IJsland. Beiden dromen er van weg te gaan en nooit meer terug te keren, elders hun leven te gaan opbouwen, maar zij heeft het moeilijk haar familie los te laten. Hij is echter vastbesloten te vertrekken, met of desnoods zonder haar. In feite is escapisme en dromen een beetje het thema doorheen de film.

"Perfume: the story of a murderer"