Dat je niet door een boek wordt gegrepen als anderen is natuurlijk geen schande. Zo heb ik van verschillende mensen een pm gehad over Het verdriet van België. Voor mij werkt dat boek totaal niet en andere lezers vinden het een geschenk uit de hemel. Smaken verschillen, maar dat is natuurlijk een dooddoener.
Ik ervaar het gelukkig niet als een schande
Over Het verdriet van Belgie zijn we het helemaal eens. Ik kwam er niet door heen. Heb het boek meerdere malen on-uitgelezen terug gelegd. En nog steeds heb ik niet de moed om het weer te proberen.
Terug naar Oeroeg. Wat mij betreft is deze novelle een monument omdat het met de openingszin alleen al de hele essentie van de kolonie pakt: de Nederlandse hoofdpersoon bedoelt het goed, maar twijfelt in retrospectief aan die bedoelingen. Dacht dat hij de Indiërs begreep, maar begreep ze helemaal niet.
hmmmm dat heb ik er zo niet uit gelezen. Ik las het meer als een verslag van het voortschrijden van een vriendschap, en daarmee zoals je zelf verderop schrijft het 'coming of age', zonder dat de schrijver daaraan terugdenkend er een echt oordeel over heeft.
Haasse was een Indische Nederlander en verstond de mores van deze groep als geen andere Nederlandse schrijver, inclusief Multatuli (die had immers een totaal andere rol en positie). Met Oeroeg legde ze de fundering voor een monumentaal oeuvre. Meer dan bij andere schrijvers zie ik bij Haasse in deze novelle en het vuistdikke Woud der verwachting een soort kiem waaruit een verzameld werk is ontstaan waarvan de hoogtepunten tot in lengte van jaren een breed publiek bereiken en die voer is voor een aantal mooie studies.
Zo ver ben ik nog niet met mevrouw Haasse, dus wellicht veranderd mijn mening nog wel als ik meer van haar heb gelezen.
Tegelijkertijd is Oeroeg een zeer treffend 'coming of age verhaal' en daarin een feest van herkenning. Hebben we niet allemaal jeugdvrienden die we met het vervliegen van de jaren niet meer herkennen. Het cultuurverschil maakt het contrast groter, de als kind niet geregistreerde (verkeerde) gezagsverhouding die later met enige gene wordt geconstateerd maken het nog schrijnender. En die hele boodschap verkondigde Haasse in ieder geval in mijn beleving zonder belerend te zijn. Ze schreef dit overigens in een periode dat de hele geschiedenis van Indië zich eigenlijk nog aan het voltrekken was. Dus vandaar de vermelding in mijn top vijf.
Het 'coming of age' is inderdaad mooi beschreven. Dat had wellicht wel wat meer uitgediept kunnen worden (Wat doet dat psychisch met de ik-persoon en Oeroeg zelf).
Hoe het ook zij....het was zeker de moeite van het lezen waard.
Op den duur, zeg 2...3 jaar lees ik Oeroeg zeker nog een keer. Ben benieuwd hoe ik er dan tegen aan kijk.