Onleesbaar boek

Wat je over Tolstoi schrijft, herinnert me aan De Stille Don van Scholochow... ben ik helemaal vergeten op te noemen... waarschijnlijk wilde ik me niet meer herinneren, omdat ik het zo vreselijk vond :D...

Er is niet alleen een overboeiende aantal van personage in dat boek, maar haast iedereen heeft één of meer nicknamen. Ik heb zelfs een stamboom getekent.

Maar dat was zo vermoeiend - geen kans voor dat boek.

Het verdriet van België is één van de betere boeken van Claus. Bij wijlen een (te) wollig taalgebruik en eigenlijk "onleesbaar" door de gratuite woordenkramerij. Sloeg Altzheimer al toe? Louter inhoudelijk zeker niet slecht.

De Stille Don is één der beste werken ooit gepubliceerd. Wat opvalt is de grote objectiviteit van de schrijver. Hij kiest niet voor de Witten of de Roden. En dat terwijl hijzelf een notoir lid was van de Communistische Partij. Er wordt trouwens aan getwijfeld of Scholochow het wel zelf schreef. Hij was toen ongeveer 25 jaar. Ik hgeb ook zo mijn twijfels.

Godenslaap van Erwin Mortier. Een pareltje waarschijnlijk voor mensen die zelf schrijven en taal onder de knie hebben en kicken op techniek. Voor mezelf is het een marteling. Alsof ik gedwongen naar een vieze vent te kijken die zit te masturberen. Zijn volgende boek gaat hij waarschijnlijk proberen in één zin te schijven.

Homer schiet me te binnen met zijn Ilias. Iedereen heeft daar alleen lof voor, maar ik werd niet goed van die bladzijdenlange beschrijvingen over het leven en geschiedenis van personages op het verkeerde tijdstip: midden in een gevecht! Ik herinner me nog passages wanneer twee tegenstanders elkaar in het strijdgewoel troffen en zouden aanvallen en zij dan elkaars levensverhalen vroegen en/of vertelden en dan pas vele bladzijden later verder gingen met het gevecht. Het verhaal werd onnodig lang opgehouden, soms werkt dat, soms stoort dat. In dit geval stoorde het mij heel erg. Misschien ook omdat het verhaal me niet zo boeide.

Ik kan beamen dat 'Het verdriet van Belgie' niet bepaald het karakter heeft van een ware pageturner. Ben er op dit moment mee bezig en het valt me zwaar hoewel sommige passages zeker te genieten zijn en Claus zijn prachtig schrijverschap etaleren.

Dat het moeilijk door te komen is komt mijns inziens vooral doordat de (tijds-)situatie mij niet bekend is en er daarom termen voorbij komen waarvan ik nog nooit gehoord heb (voorbeeld: witte brigade).

'De speler' van Dostojewski heb ik nog niet gelezen, maar ik vond van Dostojewski 'De idioot' eigenlijk vrij saai en daarom moeilijk door te ploegen. Echt een klasse minder dan de gebroeders karamazow & schuld en boete! Maar zoals zo vaak: ook in dit boek zijn weer passages te vinden waar je het psychologisch inzicht van Dostojewski goed kan herkennen.

Oorlog en vrede van Tolstoj. Ik kom er niet doorheen.De vele personen en wat Wolfe Tone daarover hierboven beschrijft

... maar dan vooral met de eindeloze uitleg over familiebanden. Alsof elk bijpersonage een biografie nodig heeft

Ook ik ben wel eens in een boek van Eco blijven steken, maar juist de Naam van de Roos vond ik prachtig. Een poosje geleden eens begonnen in Eline Vere van Couperus, mooi taal gebruik maar had er iig op dat moment niet voldoende concentratie voor.

Een Hollandsch drama - Arthur van Schendel is naar mijn mening onleesbaar. Ik zal het nooit meer proberen. Verschrikkelijk boek.

Verschillende auteurs/titels komen hier vaker terug: Umberto Eco, Tolstoi/Dostoievski, Thomas Mann, Couperus, zelfs Dickens en Joyce... Allemaal namen die al lang hun sporen meer dan verdiend hebben... 'officieel' dan toch. In de praktijk, als we deze mogen gelijkschakelen met dit forum (veralgemenen is vaak gevaarlijk), lusten 'wij' er geen pap van.
Ik denk dat dat terecht is... Als je, zoals iemand opmerkt, een heel hoofdstuk neemt om een boom te beschrijven (Hesse), scheelt er iets aan de vaart van het boek. En dat is toch essentieel om de lezer geboeid te houden. Er mag wel wat spanning zijn!
Een goed voorbeeld van een auteur die er zelfs duizend pagina's lang de spanning inhoudt, is volgens mij 'Leven en Lot' van Vasili Grossman, over een gezin tijdens de oorlog aan het oostfront. Het verveelt nooit. Wie daar ook goed in is - evenwicht tussen spanning, plot en beschrijving - is Don De Lillo ('Onderwereld'). Achthonderd pagina's blijf je gekluisterd.
Een lezer merkt terecht op dat geen enkel boek dat hij niet spannend genoeg vindt het waard is om door hem uitgelezen te worden. Het is knap dat iemand door 'Ana Karenina' geraakt en er plezier aan beleeft, maar mij boeien de hedendaagse Angelsaksische auteurs (De Lillo, Irving, Roth, Frantzen, Auster...) veel meer. Ze raken de juiste snaar, die ergens tussen spanning en ontroering ligt.

" In de praktijk, als we deze mogen gelijkschakelen met dit forum (veralgemenen is vaak gevaarlijk), lusten 'wij' er geen pap van.
Ik denk dat dat terecht is... Als je, zoals iemand opmerkt, een heel hoofdstuk neemt om een boom te beschrijven (Hesse), scheelt er iets aan de vaart van het boek. En dat is toch essentieel om de lezer geboeid te houden. Er mag wel wat spanning zijn!"

Ik vind dat u brood met een machete aan het snijden bent. U kunt het niet appreciëren dat sommige boeken primair over het taalgebruik gaan en dat het verhaal secundair, of zelfs slechts een instrument hiervoor, is?

Ik denk dat in een goed boek de stijl het verhaal ondersteunt, de plot op een aantrekkelijke manier tot bij de lezer brengt. Als dat betekent dat het verhaal primair is, en het taalgebruik secundair, dan praten we volgens mij over de thriller als genre. En dan nog... iemand als James Ellroy schiet qua stijl met een machinegeweer, maar dat maakt het verhaal net meeslepend. Ik heb 'De Toverberg' proberen lezen, maar als ik mij na driehonderd pagina's nog steeds zit te vervelen, ook al gebruikt de auteur prachtige zinnen, nou, dan hoeft het voor mij eigenlijk niet. Volgens mij is het verhaal an sich nog steeds de belangrijkste bouwsteen van een goede roman. Niet voor niets leert elke cursist/student literautuur twee belangrijke stelregels: 'less is more' (schrappen wat niet past), en 'kill your darlings' (idem voor je stokpaardjes). Maar misschien ben ik te veel een aanhanger van hedendaagse literatuur, en begrijp ik te weinig van de klassiekers. Als je enorm geniet van 'Ulysses' of 'A la recherche du temps perdu', prima. Er zijn echter auteurs genoeg die bewijzen dat het ook anders kan. Maar nu zitten we misschien eerder op het terrein van de smaak ipv kwaliteit...

"A la recherche du temps perdu".

U moet het gewoon van 'kaften tot kaften' gelezen hebben, want hoe zoudt u anders "How Proust can Change Your Life" van Alain de Botton überhaupt nog kunnen volgen

Door De slinger van Foucault van Umberto Eco op m'n 16e helemaal doorgeworsteld te hebben, is het me nooit meer gelukt mezelf te motiveren andere titels van zijn hand nog een kans te geven...

Ulysses van James Joyce en boeken van Dostojevski en Tolstoj staan nog wel op mijn verlanglijst en jullie hebben me hierboven nog niet ontmoedigd.

Ik heb me door sommige boeken heen geworsteld die hierboven genoemd staan en andere kunnen inderdaad niet de goede intresse opwekken (Umberto Eco, in de naam van de roos). Ik heb ooit ook de grootst mogelijke moeite gehad met De zwarte met het witte hart van Arthur Japin.

Ik denk echter dat het wel degelijk goed is om je zo nu en dan met pijn en moeite door een boek heen te trekken. Lezen is ontspannend maar het leert ook. Ik denk dat je niet alleen maar makkelijke dingen moet willen leren. Het leert je op een andere manier naar dingen kijken en dat kan nooit kwaad.

Gravity's Rainbow van Thomas Pynchon gaat bij mij heel traag.