Onleesbaar boek

Wat je over Tolstoi schrijft, herinnert me aan De Stille Don van Scholochow... ben ik helemaal vergeten op te noemen... waarschijnlijk wilde ik me niet meer herinneren, omdat ik het zo vreselijk vond :D...

Er is niet alleen een overboeiende aantal van personage in dat boek, maar haast iedereen heeft één of meer nicknamen. Ik heb zelfs een stamboom getekent.

Maar dat was zo vermoeiend - geen kans voor dat boek.

Het verdriet van België is één van de betere boeken van Claus. Bij wijlen een (te) wollig taalgebruik en eigenlijk "onleesbaar" door de gratuite woordenkramerij. Sloeg Altzheimer al toe? Louter inhoudelijk zeker niet slecht.

De Stille Don is één der beste werken ooit gepubliceerd. Wat opvalt is de grote objectiviteit van de schrijver. Hij kiest niet voor de Witten of de Roden. En dat terwijl hijzelf een notoir lid was van de Communistische Partij. Er wordt trouwens aan getwijfeld of Scholochow het wel zelf schreef. Hij was toen ongeveer 25 jaar. Ik hgeb ook zo mijn twijfels.

Godenslaap van Erwin Mortier. Een pareltje waarschijnlijk voor mensen die zelf schrijven en taal onder de knie hebben en kicken op techniek. Voor mezelf is het een marteling. Alsof ik gedwongen naar een vieze vent te kijken die zit te masturberen. Zijn volgende boek gaat hij waarschijnlijk proberen in één zin te schijven.

Homer schiet me te binnen met zijn Ilias. Iedereen heeft daar alleen lof voor, maar ik werd niet goed van die bladzijdenlange beschrijvingen over het leven en geschiedenis van personages op het verkeerde tijdstip: midden in een gevecht! Ik herinner me nog passages wanneer twee tegenstanders elkaar in het strijdgewoel troffen en zouden aanvallen en zij dan elkaars levensverhalen vroegen en/of vertelden en dan pas vele bladzijden later verder gingen met het gevecht. Het verhaal werd onnodig lang opgehouden, soms werkt dat, soms stoort dat. In dit geval stoorde het mij heel erg. Misschien ook omdat het verhaal me niet zo boeide.

Ik kan beamen dat 'Het verdriet van Belgie' niet bepaald het karakter heeft van een ware pageturner. Ben er op dit moment mee bezig en het valt me zwaar hoewel sommige passages zeker te genieten zijn en Claus zijn prachtig schrijverschap etaleren.

Dat het moeilijk door te komen is komt mijns inziens vooral doordat de (tijds-)situatie mij niet bekend is en er daarom termen voorbij komen waarvan ik nog nooit gehoord heb (voorbeeld: witte brigade).

'De speler' van Dostojewski heb ik nog niet gelezen, maar ik vond van Dostojewski 'De idioot' eigenlijk vrij saai en daarom moeilijk door te ploegen. Echt een klasse minder dan de gebroeders karamazow & schuld en boete! Maar zoals zo vaak: ook in dit boek zijn weer passages te vinden waar je het psychologisch inzicht van Dostojewski goed kan herkennen.

Oorlog en vrede van Tolstoj. Ik kom er niet doorheen.De vele personen en wat Wolfe Tone daarover hierboven beschrijft

... maar dan vooral met de eindeloze uitleg over familiebanden. Alsof elk bijpersonage een biografie nodig heeft

Ook ik ben wel eens in een boek van Eco blijven steken, maar juist de Naam van de Roos vond ik prachtig. Een poosje geleden eens begonnen in Eline Vere van Couperus, mooi taal gebruik maar had er iig op dat moment niet voldoende concentratie voor.

Een Hollandsch drama - Arthur van Schendel is naar mijn mening onleesbaar. Ik zal het nooit meer proberen. Verschrikkelijk boek.