Op zoek naar papa

Best wel trots op... Voor mijn 15 jaartjes jong en m'n klein half jaartje dat ik nog maar schrijf...


Huppelend over de stronken was hij er zich niet van bewust. Zo jong, zo puur. Hij nam een tak en tekende een man. De lieve, klungelige letters onder de tekening vormden het woord papa. "Papa?", riep hij tussen de bomen heen, "Ik mis je!". Zijn schelle, kinderlijke stem deed de vogels wegvliegen. Zijn antwoord kwam niet. Papa was naar het bos gegaan, hij huilde. Hij zei dat het allemaal wel goed ging komen. Hij wou niet zeggen waarom hij huilde. Papa was uit de auto gestapt, had David achter gelaten. Hij was het bos in gelopen. "Ooit, tot daar beneden." was wat hij nog zei. Daar beneden? Wat bedoelde hij dan? David was verward. "Papa?", riep hij nog eens "moet ik een put graven? Ik wil met je spelen!". Nog steeds geen antwoord. David ging verder het bos in, denkende dat papa hem niet gehoord had. Hij kwam uit op een open plek. Met zijn korte beentjes liep hij snel naar de overkant. Hij stond voor een diepe kloof. "Dus dit bedoelde je, papa!", riep hij uitgelaten, "ik kom er aan!" De grote lach op zijn gezicht, zonder angst, op zoek naar papa, sprong hij.

-Ssdd

Hallo Ssdd en welkom

wel gelukt... als essentie zie ik de oerangst van het kind mam of pap te verliezen aan de ene kant en aan de andere kant het oervertrouwen van een kind in z´n ouders... raakt me erg...

ik vind het ook niet erg, dat niet duidelijk wordt, waarom de man doet wat hij doet... zo blijft men nog een beetje nadenken.

Graag gelezen.

Groetjes
Elly

hmmm...ik heb 2 kleinde kinders... de angst sloeg me om het hart.
Doe dat niet weer ..... kortom .... in elly haar woorden : Wel gelukt.

Oh ja, Martijn, dat klopt... ik had toen ik aan het lezen was ook zo´n krampachtig gevoel in de borst... dus ook ouders hebben oerangsten.

Van de dag toen ik mijn eerste zoon had, ben ik bang dat zij verloren gaan of hem iets kwaads overkomt.