Proloog van nog titelloos verhaal

Hallo,
ik ben bezig met een verhaal, maar het is mijn eerste echte verhaal. Daarom zou ik graag willen weten wat jullie ervan vinden. Dit is enkel de proloog.


Proloog
Juni 1573
Capitalone, Libertà

Hij wist het al voor het gebeurde. Hij voelde de kille adem van de dood in zijn nek strijken, zijn bloed in ijs veranderen. Dat zij naast hem lag, slapend, opgekruld als een egeltje, was een hele opluchting. Ze kon niks voor hem betekenen, maar alleen al het feit dat ze erbij was, maakte het een stukje makkelijker.
Hij voelde haar warme lichaam tegen zich aan en voelde een onbeschrijfelijke liefde. Hij legde zacht zijn hand op haar buik en kuste haar.

Caterina voelde in haar slaap het lichaam naast zich verstijven. Vermoeid kwam ze overeind en schudde zijn schouder. ‘Rizio?’ zei ze vragend.
Toen ze geen antwoord kreeg, wist ze het.

Fabrizio d’Amato was dood.

Niet slecht, zeker niet voor een eerste verhaal. Alleen de tweede zin, die is een beetje overdreven - naar mijn smaak in ieder geval. Die kille adem van de dood en dat bloed dat in ijs verandert... ik denk dat er originelere manieren zijn om zoiets te beschrijven. Of in ieder geval subtielere.

Ik ben overigens wel erg benieuwd naar het vervolg.

Dit smaakt naar meer. Je zou er echter over na kunnen denken om de vierde regel om te ruilen met de eerste. Anders zou het niet kunnen kloppen qua chronologie of uberhaupt de logica dat hij al wist van zijn dood, toen zijn bloed in ijs veranderde, maar haar wel een kus gaf terwijl hij al dood was. Tenzij dat je bedoeling is, natuurlijk.