Ryan is terug

Wat heb ik gisteravond genoten in Breda; Ryan Adams is terug van weggeweest. Dat idee had ik al, maar nu kon ik het ook met eigen ogen - en oren - aanschouwen. Ondanks de voedselvergiftiging die hij naar eigen zeggen had opgelopen, bleek hij goed gehumeurd en kwam zijn aanstekelijke, droge humor weer goed uit de verf. Zo waarschuwde hij het publiek dat als zijn hoofd had mogen ontploffen door de grote hoeveelheid medicatie die hij tot zich had genomen, we allemaal onder de kipsalade zouden zitten. Hoe attent! Ook het telkenmale tussen de liedjes 'Oh my God' en 'eughhh' door brabbelen, was hilarisch. Oké, hij zal zich verre van optimaal hebben gevoeld, maar het duidt tevens op typische Ryan Adams-humor. En ook die is van de bovenste plank.

Maar waar het om ging: de liedjes. Voor een man met zo'n rijk oeuvre aan prachtliedjes, is het niet moeilijk om ruim anderhalf uur te vullen met louter songs waarvan je je stuk voor stuk afvraagt of dát nu werkelijk het mooiste liedje ooit geschreven is... Openen met Oh my sweet Carolina, voortzetten met pareltjes als Sylvia Plath, Let it ride, Firecracker, Do i wait van zijn laatste album, My whinding wheel, Please do not let me go en aflsuiten met Come pick me up, het was allemaal even indrukwekkend. En zelden heb ik een zaal zo stil horen zijn...

Ryan, het is fijn dat je weer 'de oude' bent...

Het was met een dubbel gevoel dat ik de kaartverkoop voor dit concert aan me voorbij liet gaan. Ik vond het optreden in Amsterdam (28 juni) eigenlijk te kort geleden om er nu weer ~45 euro voor neer te tellen... wetende dat ik hier waarschijnlijk spijt van zou krijgen. En ja, als ik alleen al titels "Sylvia Plath", "Let it ride" en "Please do not let me go" lees, bekruipt me alweer het gevoel dat ik dit niet had mogen missen.

Dat hij zich verre van optimaal voelde, is waarschijnlijk nog een understatement. Dit las ik op Twitter:



Des te meer bewonderingswaardig het is, dat hij gewoon (en blijkbaar met verve) doorspeelde. Les geleerd, de volgende keer ben ik er weer bij!

Persoonlijk zou ik zonder na te denken voor Ryan Adams zelfs 2 keer in 1 jaar tijd 45 euro neertellen, maar het is inderdaad flink wat geld, Rob. Zelf heb ik hem in juni dan weer moeten missen, simpelweg omdat ik er te laat bij was. Dat wilde ik me geen tweede keer laten overkomen.
Het zal de pijn niet verzachten, Rob, maar Sylvia Plath speelde hij deze keer op piano. Het werpt een ander licht op het al prachtige liedje. Ook deed hij dit met New York, New York. Knap hoe je met een akoestische gitaar, een mondharmonica en een piano - en natuurlijk een geweldige, breekbare zangstem - een zaal ruim anderhalf uur lang stil kunt krijgen. Dat is weinigen gegeven.
Ook ík ben er de volgende keer weer bij. Zonder twijfel.

Het kwam dit weekend echt niet uit, anders waren mijn vrouw en ik ook naar Breda afgereisd. Goed te horen dat die kipsalade waar ik elders op het web over las het optreden niet volledig heeft verknald voor je, zoietsalsblauw.

Hoe vinden jullie trouwens die nieuwe plaat? Ik vind Ashes And Fire prachtig, maar het stoort me een beetje dat veel recensenten de hype volgen en net doen alsof Ryan Adams tussen deze en Gold niets heeft gemaakt dat het draaien waard is.

Kipsalade kan meer kapotmaken dan je lief is, Thijs ; )
Het gezever van recensenten begrijp ik vaker niet. Over de kwaliteit van albums als Demolition, Easy Tiger en Cardinology valt te twisten, maar Love is Hell, Cold Roses en 29 zijn wat mij betreft voortreffelijk. Ik denk dat veel recensenten stinkend jaloers zijn op het uitzonderlijke talent dat Adams heeft.

Kip, praat me er niet van. Ik liep vorig jaar zomer een voedselvergiftiging op nadat ik in een Antwerps hotel geroosterde kip had gegeten, vers uit de magnetron. Dagenlang platgelegen. Onvoorstelbaar dat je, zelfs met medicatie, in zo'n situatie nog een goed concert weg kunt geven.

Ik moest in eerste instantie even wennen aan het ietwat zoetere geluid van Ashes & Fire, zoals ik dat ook (maar toch minder) had met Easy Tiger. Dat heb ik vaker, en zal te maken hebben met mijn eigen verwachtingen. Hoe dan ook, ik heb de nieuwe plaat vervolgens dagenlang grijsgedraaid. Je noemt hem 'de oude', maar eigenlijk kennen we hem niet terug, de Ryan Adams anno 2011: zonder sigaretten, zonder drank, gelukkig getrouwd en woonachtig en wandelend in het warme Californië. Geen wonder dat zijn stem zuiverder klinkt dan ooit, en zijn liedteksten zonniger.

Speelt hij "Sylvia Plath" niet altijd op piano, zoals op Gold? Het stemt mij in elk geval gelukkig dat hij zijn oudere materiaal weer omarmd heeft.

Kip eet ik niet tot nauwelijks. Wat je zegt, je treft het niet als het niet goed bereid is. Daar weet Adams alles van. Hulde aan hem dus.

Ashes & Fire is inderdaad een stuk zoeter. Maar het verschil met Easy Tiger vind ik vooral dat het eerstgenoemde album veel traditioneler klinkt én dat deze ook meer een mooi geheel vormt, waar Easy Tiger meer als een verzameling liedjes klinkt.
Rob, zoals jij het noemt begrijp ik helemaal wat je bedoelt. Maar met 'de oude' probeerde ik te zeggen dat hij naar mijn idee in muzikale zin weer terug is bij het niveau van zijn eerste twee soloplaten.

Daar ben ik het wel mee eens, ook al zijn die eerste platen zo moeilijk met deze nieuwe te vergelijken. Anderzijds zitten er wat mij betreft weinig beduidend zwakkere albums in zijn repertoire. Rock 'n Roll en III/IV misschien, daar heb ik niet zoveel, maar dan blijven er nog altijd tenminste tien albums over, die eveneens zoveel van elkaar verschillen dat ik onmogelijk kan zeggen dat Ashes & Fire beter zou zijn dan, zeg, Jacksonville City Nights of Demolition. Ik heb dan ook vaker dat individuele nummers, en niet zozeer de albums, er voor mij uitspringen.

Nu de eerste video's van het concert op YouTube zijn verschenen, neemt de spijt nog niet af: Whiskeytown's "16 days" heb ik nog nooit live gehoord.

Een aanzienlijk deel van het concert werd dinsdag uitgezonden bij Cultura24, maar is (tijdelijk) ook online te bekijken bij 3voor12:

[link verwijderd, werkt helaas niet meer]

Laatst bijgewerkt door Rob op 15 januari 2012, 22:49.