Schaduw van de wind.. literatuur of niet?

Hallo allemaal,

Tijdens het lezen van De schaduw van de wind van Carloz Ruiz Zafon kwam ik er achter dat dit boek heel anders is dan andere 'literaire' boeken die ik heb gelezen. Er gebeurt veel, het verhaal is meeslepend en toegankelijk. Niet voor niets een ware bestseller dus.

Toen ik het uit had vroeg ik mij af of dit boek wel echt literatuur is. Naar mijn weten wordt het namelijk wel zo gepresenteerd.

Hoe je beoordeelt of het wel/geen literatuur is hangt uiteraard af van wat voor definitie je geeft aan literatuur.
Naar mijn idee bevat literatuur o.a. diepgang, een verzorgde schrijfstijl, maar zeker ook een strakke verhaallijn die in balans lijkt te zijn.

Vooral wat betreft diepgang en verhaallijn vind ik het boek matig.
Is het dan geen literatuur of is literatuur ook een kwestie van smaak?

Afgelopen jaar hadden we hier twee interessante discussies over: Wat is literatuur? en Kwaliteit versus smaak. Misschien leuk om die eens door te nemen -- en ze staan nog open, dus iedereen kan er aan deelnemen. Het is echter ook wel interessant om het op één specifieke titel toe te passen, dus of deze roman van Carlos Ruiz Safon nu wel of geen literatuur is, en waarom dan wel of niet. Zelf heb ik deze titel echter niet gelezen, maar in de recente discussie over Het spel van de engel zag ik vergelijkbare twijfels de revue passeren.

Zou je het boek alsnog aanraden, ondanks dat het wellicht niet onder de noemer 'literatuur' valt of zou moeten vallen?

Ah excuus, ik had wel gezocht naar vergelijkbare discussies maar moet ze over het hoofd gezien hebben!

Als iemand bijna geen boeken leest zou het best een aanrader zijn en de lezer kunnen tonen dat ' literatuur' best toegankelijk is.

Als iemand vaker literaire boeken leest zou ik het niet aanraden. Het leest lekker weg, maar mijns inziens gebeurt er veel te veel in het boek waardoor de verhaallijn niet realistisch meer is. Het is natuurlijk fictie, maar met realistisch bedoel ik een logisch lopende verhaallijn. Er zaten naar mijn gevoel 'te veel ingrediënten in de soep' waardoor het te rijk werd aan inhoud. En dat terwijl sommige personages, zoals het meisje met wie hij een vrijpartij heeft, nauwelijks uitgewerkt zijn..

Ik geloof dat je min of meer hetzelfde zou kunnen zeggen over het spel van de engel
Kennelijk de stijl van heer Safon.