Tussentijdse Ruimte

Hier een 'gedicht' van mij

Tussentijdse Ruimte

Tussen de ruimte
die de tijd met zich brengt
Staan wij synchroon
aan de ultieme vraag
De arbeider wuift de dagen
langzaam weg
Boven onze levens, een ster
weggevaagd

De stof sijpelt, traag
uit onze huid
O ouderdom, vervul ons
met medelij
Door submissie
in eeuwigheid voortgestuwd
Een golf van sentiment
naderbij

De lokroep van de dode maan
Verbleekt ons bestaansrecht
in haar licht
Het gelaat,
een beeldhouwwerk
Een innerlijke brand,
koud vuur
gesticht

Het is fantoompijn
die ons vermoeden wekt
Een hemellichaam
zal met de waarheid kaatsen
Buiten bewustzijn
worden wij geobserveerd
Door wat wij ooit buiten onszelf
plaatsen

Volledige alertheid
naar ons leeg omhulsel
Door de diepere betekenis
verzwolgen
Een obsessie voor de vraag
rest, waarom
Wij ons leven blijven
achtervolgen

Prachtig! Het doet mij denken aan een documentaire die ik gezien heb, die vooral de onwetendheid van de mens liet zien. Het vergooien van een talentvol mensenleven door gebrek aan stimulans qua ontplooiing/zelfkennis en de huidige manier van geforceerde arbeid door het creëren van schuld.

Als ik naar kritiek moet zoeken is het misschien de duidelijkheid over hoe het gedicht gelezen moet worden qua zinsverband. Valt er een pauze tussen iedere regel of tussen iedere zin? (Ik ben maar een leek op het gebied van taal, maar dit was wat mij opviel)

Well done =)!

Bedankt voor je reactie! En er is niet echt een techniek om het te lezen. De bedoeling is vooral dat het langzaam gelezen wordt, dan hebben de woorden meer kracht.