Wat lees jij momenteel, en wat vind je ervan?

Overdonderd? Echt? Ik las hem 8 jaar terug en vond het tegenvallen. Erg lijvig, maar lichte kost, vergezochte verhaallijnen en opgeklopte lucht voor mensen die niet zoveel weten van de geschiedenis of filosofie maar wel willen doen alsof. (Zoals een beetje alles van Mulisch..)

Waar lees je dat De Toekomst van Gisteren me overdonderde, want dat staat volgens mij niet in mijn vorige bericht. Ik schreef dat de constructie van HhhH doet denken aan De Toekomst van Gisteren.

De Toekomst van gisteren vind ik trouwens best een interessante keuze voor iemand die een hekel heeft aan Mulisch. Ik deel je 'analyse' niet, maar dat zal je niet verbazen. Ik ben wel benieuwd naar de achterliggende gedachten, of is dit gewoon het geluid van een Reviaan die 'his master's voice' kopieert? Mag ook hoor. Ik hoop in ieder geval niet dat mijn vergelijking je er van weerhoudt Binets boek te lezen. Overigens: het 'zuur' in deze reactie moet je niet persoonlijk opvatten, meer als een opzetje van iemand die zijn hele studententijd in een huis heeft gewoond met mensen die vanwege hun liefde voor WFH en Reve eindeloos hebben geprobeerd mijn verdediging van Mulisch te ondermijnen. Dus: ik ben vooral benieuwd naar je nadere analyse van Mulisch werk. Want je hebt t kennelijk wel geprobeerd.

Amoy van Allard Schroder. Ik had dat boek aangeschaft toen het net uit was, maar tot op heden was het blijven liggen. Deze roman kreeg destijds slechte recensies, en dan niet van het slag die je nieuwsgierig maken. Maar goed: er worden wel vaker slechte recensies geschreven die kant nog wal raken, dus wie weet. Ik heb een aantal eerdere boeken van deze schrijver met veel plezier gelezen, dus komt het er toch nog van met deze roman. Tot op heden is het onderhoudend.

Op 31 augustus prees ik The Swimming Pool Library van Allan Hollinghurst. Ik ben nog steeds diep onder de indruk, en lees ik weer voor de tweede keer, iets dat ik bijna nooit doe. Niet alleen schitterend proza, maar ook en spannend story-line. Ik weet niet of het al in het Nederlands vertaald is, maar zo niet is het een uitstekend kandidaat voor vertaling.

@Thijs, ik reageerde per ongeluk op een ouder bericht over de ontdekking van de hemel, dus niet tegen jou bedoeld.

Wat betreft Mulisch in het algemeen heb ik wel meer kritiek, maar niet op grond van Reve of Hermans. Al ben ik van de laatste wel fan. Ik vind Mulisch' werk te geconstrueerd en niet authentiek genoeg, dit geld overigens vooral voor zijn beroemdste romans als De ontdekking of De aanslag. Overgeconstrueerd; alles moet een betekenis hebben, en daardoor voor mij ronduit ergerlijk.

Daarnaast vind ik vaak dat hij filosofen en wetenschappers en literatoren aanhaalt waar die niet nodig zijn en zonder te laten blijken echt een gedegen kennis te hebben van hun werk. (Siegfried bijv.) Als zo iemand die in een discussie enkele malen iemand citeert die hij eigenlijk nauwelijks kent, omdat dat de mensen die nooit echt iets van Nietzsche, Kant of Shopenhauer hebben gelezen overbluft.

Daarnaast vind ik Mulisch te weinig opvallend als stilist. Zijn stijl vind ik te weinig onderscheidend van de vele middelmatige auteurs die er rondlopen in ons land. Een echt grote schrijver herken je direct aan zijn penvoering zoals je een Rubens, Vermeer, Chagall of Goya direct herkent aan zijn penseelstreek. Dit zie ik direct bij Nabokov, Marquez, Coetzee, Oz, Roth en andere grote schrijver, en in Nederland bijv. bij Brouwers. Mulisch mist dat beetje extra en ontstijgt daarom in mijn nederige opinie de subtop niet.

@Wolfe Tone: Oké, dat verklaart de verwarring. Scherpe kritiek ben ik trouwens helemaal voor. Ik deel bovendien je mening dat zijn dwarsverbanden en citaten soms wat vergezocht zijn, maar in het geval van Harry vind ik dat vermakelijk.


Dat doe ik zelf ook en het geeft aanleiding voor verder debat. Ik zit thans aan mijn bureau op het werk dus ik heb geen tijd voor een flinke verhandeling, dus ik kom er graag nog eens op terug.

Wat ik mooi vind aan het werk van Mulisch is dat het zo veel overeenkomsten heeft met dat van Hermans. Ze drinken uit dezelfde bron en geven vervolgens via hun eigen levensvisie een totaal andere draai aan.Ik heb naarmate ik ouder werd een voorkeur voor WFH ontwikkelt, maar de een sluit de ander beslist niet uit. Ik geloof dat Jeroen Brouwers daar trouwens al eens een mooi stuk over heeft geschreven.

The Swimming Pool Library. Na gegoogled te hebben blijk dat het boek van Alan Hollinghurst wel in het Nederlads vertaald is. De Zwembad-Bibliotheek:

http://www.boekenwebsite.nl/romans-verhalen/de-zwembad-bibliotheek

ik ben op het moment bezig met The New York stories of Elizabeth Hardwick. ze kan prachtig schrijven maar het 'lastige' van deze verzameling is dat het is samengesteld door een 'fan'. het begint met verhalen uit de jaren '60, om vervolgens ineens te springen naar de jaren '80 en '90 -- in die periode is Hardwick anders gaan schrijven. poëtischer. en dat is een beetje verwarrend. maar, nogmaals, ze kan prachtig schrijven.

ik ben net begonnen in De bibliotheek van onvervulde dromen van Peter Manseau. ik ben ongeveer twintig pagina's ver, het maakt een goede eerste indruk. mooi geschreven dus een goede vertaling? ik hoop het.

Life op Pi.

Ben nu op de helft. Geen idee waarom maar ik wil erin blijven lezen.
Misschien omdat het absurde van de situatie (Pi zit met alleen een bengaalse tijger op reddingsboot op de Pacific) heel erg uitnodigd het verloop/de afloop te leren kennen.

Ach ik weet dat het voor velen niet als literatuur wordt beschouwd, maar momenteel bezig met 22-11-1963 van Stephen King, en ja, het is opnieuw schitterend geschreven... Want ik vooral mooi vind aan de romans van deze auteur is zijn epische manier van schrijven. Zoals 22-11-1963 gaat over een persoon die terugreist naar 1958 en er vervolgens 5 jaar blijft om de moord op Kennedy te verijdelen, en heel die tijd wordt in geuren en kleuren beschreven en dat vind ik enorm prachtig... Het laat me als het ware kennismaken met een tijd die ver voor mijn geboorte ligt op een eigentijdse manier.

Life op Pi.

Ben nu op de helft. Geen idee waarom maar ik wil erin blijven lezen.
Misschien omdat het absurde van de situatie (Pi zit met alleen een bengaalse tijger op reddingsboot op de Pacific) heel erg uitnodigd het verloop/de afloop te leren kennen.

Ondertussen uitgelezen.
Prachtig zoals de eenzaamheid wordt beschreven. De natuur wordt in (voor mij) schitterende kleuren, geuren en geluiden in beeld gebracht. De strijd om de macht met de sloepgenoot (een Bengaalse tijger) is ook prachtig verwoord. Ik proefde de hele reis van Pi de eenzaamheid.

Alleen het einde kwam wat mij betreft nogal abrupt (en onverwacht).

Nu Masjenka van Vladimir Nabokov. (Ook heel erg entertaining maar dan anders )

En dan nu al weer aan het eind van HhhH van Laurent Binet.
Vind ik het erg spannend? nee
Vind ik het erg mooi geschreven? nee eigenlijk niet.

Wil ik het uitlezen? Jazeker.
Tijdens het schrijven van het boek HhhH beschrijft Laurent Binet in datzelfde boek, ook de problemen waar hij als schrijver mee worstelt tijdens het schrijven.
Wat mij het meest aangrijpt is de totale waanzin van nazis en hun regime. Het vermoorden/slachten van joden/slaven/zineugers/.... wordt, zoals hier is beschreven, als een soort logistiek probleem door de nazis benaderd. Hoe kunnen we zo snel mogelijk, zo veel mogelijk, tegen zo laag mogelijke kosten de joden opruimen. Vreselijk, en aangrijpend om te lezen.

--edit (31/12/2011) :
Het boek is uit. Bovenstaande blijft wel staan...maar....het boek heeft me erg geraakt. Niet zo zeer de worsteling die de schrijver met zichzelf beschrijft, maar de hoofdpersonen (helden) en de gruweldaden van het naziregime. Niet zo heel vaak blijf ik echt een beetje hangen in een boek of in gedachten nadat ik de laatste bladzijde heb gelezen. Maar nu spookt het al een hele tijd door mijn hoofd.

Ook de vraag "wat zou jij doen?" speelt door m'n hoofd. Kies je voor verzet, kies je voor veiligeid, kies je voor je gezin, kies je voor geld,........
Anyway....veel om over na te denken. (Zeker op zo'n dag als vandaag)

Ik heb enkele articelen over dat boek gelezen... de nieuwe aanpak van het tema het attentaat op Heydrich uit parallelen perspectieven te beschouwen of te benaderen, lijkt gelukt te zijn, maar de poging van Binet een absoluut authetisch schrijver te willen zijn, wordt als lastig opgevat... (zoals ik gelezen heb, was hij steeds in twijvel, of de gegevens en hun bronnen waarheidsgetrouw zijn...)
wat denk jij daarvan, Martijn?

Heel interessant vind ik je vraag tot slot...
het heeft ook een heleboel te maken met de vraag:

Hoe kunnen "normale" mensen, misschien iemand van wie ik er hou, zo iets doen?
En hoe kan ik achterna met deze mensen samenleven en optrekken?

Ik heb enkele articelen over dat boek gelezen... de nieuwe aanpak van het tema het attentaat op Heydrich uit parallelen perspectieven te beschouwen of te benaderen, lijkt gelukt te zijn, maar de poging van Binet een absoluut authetisch schrijver te willen zijn, wordt als lastig opgevat... (zoals ik gelezen heb, was hij steeds in twijvel, of de gegevens en hun bronnen waarheidsgetrouw zijn...)
wat denk jij daarvan, Martijn?

Ik vrees dat ik niet weet wat een "authetisch schrijver" is. Wellicht bedoel je autistisch (lijkt me eigenlijk niet, want waarom zou een schrijver autistich willen zijn?). De kans is groter dat je authentisch/authentiek schrijver bedoelt. Aarzel niet mij terecht te wijzen hoor. Of hij zo authentiek is weet ik eigenlijk niet. Daarvoor heb ik te weinig leeservaring

Maar inderdaad, wat je schrijft, hij is steeds in twijfel, schrijf ik iets wel of schrijf ik iets niet? Verzin ik een dialoog of niet? Heb ik genoeg documentatie om het een of ander als feit aan te voeren? Er wordt bijvoorbeeld even stil gestaan bij de kleur van de auto van Heydrich (groen of zwart), en waarom dat zo'n dilemma voor Binet is. Voor Binet een dilemma, voor mij persoonlijk van geen enkel belang.
Al die dilemma's zijn zo beschreven dat het lekker vlot leest, maar, het leidt af van het deel van het verhaal dat mij zo raakt: de absolute wreedheid van een regime, een bataljon of van maar een (1) man/vrouw. Binet schrijft hier heel erg "in your face" over.

Heel interessant vind ik je vraag tot slot...
het heeft ook een heleboel te maken met de vraag:

Hoe kunnen "normale" mensen, misschien iemand van wie ik er hou, zo iets doen?
En hoe kan ik achterna met deze mensen samenleven en optrekken?

De vragen die je stelt zijn zo mogelijk nog moeilijker te beantwoordendan de vraag die ik me stel. Maar je hebt gelijk. Ik heb er (natuurlijk) ook niet een antwoord op. Als een persoon al je hele leven een vriend of geliefde is of familie. Hoe ga je er mee om als je hoort of merkt dat hij of zij erg agressief is, mishandeld, misschien wel moord? Ik heb geen idee. Maar het lijkt mij heel moeilijk, zeker en vooral als die persoon ook geen spijt lijkt te hebben.

Nuja...vertel jij het me maar

Ik heb er geen idee van... ik vond het altijd moelijk, maar gelukkig moest ik me daar nooit direkt mee bezig houden.

Een zwaartepunt van mijn studie was het onderzoek over totalitaire systemen en vaak genoeg moest ik slikken, toen ik las wat mensen kunnen doen en hoe zij het doen... en zeker kan je daar een soort van patroon voor een explicatie van herleiden, waarom dat zo werkt, maar begrijpen doe je het toch niet.

Met de vraag, hoe men met een "dader" omgaat, was ik onlangs bezig, toen ik in een leeskring Der Vorleser van Bernhard Schlink las... wij hadden een interessante discussie, maar vonden helaas geen oplossing...

Waarom is spijt zo belangrijk? Worden de misdaden er weiniger afschuwelijk door? Of is die vraag oudtestamentisch? ;)

ach ja.... de "authetische schrijver" zou natuurlijk de "authentische (of authentieke - wat is hier de voorkeur?) schrijver" zijn*blush*
het is ook geen bepaald terminus, ik heb het gewoon zo gecombineerd, maar je hebt het juist geinterpreteerd
Binet lijkt altijd op zoek naar de echte waarheid te zijn.

Waarom is spijt zo belangrijk? Worden de misdaden er weiniger afschuwelijk door? Of is die vraag oudtestamentisch? ;)

Misschien is dat wel mijn Christelijke sausje

Wanneer iemand spijt betuigt, niet om er van af te zijn(zo betuigt zoonlief mij dagelijks spijt :-)), maar omdat deze persoon ten diepste inziet dat hij/zij fout zat, dan zit er in ieder geval een soort leering/leermoment in de geschiedenis. dan zal het (hopelijk) niet weer gebeuren. En inderdaad daar wordt het leed niks minder om. Maar op een of ander manier (ik zit te graven naar het waarom, maar kom er nog niet uit) heb ik dan iets meer vrede met een zaak.

Op het moment lees ik "Het spel van de engel" van Carlos Ruiz Zafón.
Het verhaal slurpt je op. Ik wil/moet steeds verder lezen.

Ben benieuwd naar een recensie/interpretatie van dit boek. Vooralsnog lees ik vooral het verhaal. Ik vraag me af of ik aan het einde veel meer uit het boek kan halen dan alleen maar een fantastisch verhaal.

Wanneer iemand spijt betuigt, niet om er van af te zijn(zo betuigt zoonlief mij dagelijks spijt :-)), maar omdat deze persoon ten diepste inziet dat hij/zij fout zat, dan zit er in ieder geval een soort leering/leermoment in de geschiedenis. dan zal het (hopelijk) niet weer gebeuren. En inderdaad daar wordt het leed niks minder om. Maar op een of ander manier (ik zit te graven naar het waarom, maar kom er nog niet uit) heb ik dan iets meer vrede met een zaak.

Daar heb je gelijk.


Ik ben aan het snuffelen in het boekje Der weiße Neger Wumbaba - Kleines Handbuch des Verhörens van Axel Hacke.
Axel Hacke is een columnist en in een van zijn columnes heeft hij beschreven, dat hij, toen hij kind was, in gedichten of liederen vaak een vreemd versje gehoort heeft en eerst later gewaar geworden is, dat hij gewoon verkeerd gehoord heeft. Vervolgens heeft hij een heleboel brieven van lezers gekregen die van dezelfde hervaringen berichtten. Deze heeft hij in dat boekje verzameld.

De titel van het boek b.v. is een verbastering van een versje uit Abendlied van Matthias Claudius...

Der Mond ist aufgegangen,
Die goldnen Sternlein prangen
Am Himmel hell und klar;
Der Wald steht schwarz und schweiget,
Und aus den Wiesen steiget
Der weiße Nebel wunderbar.

Of een ander schitterend verhaaltje... een klein meisje komt na de school naar huis en verteld haar moeder, dat ze zich de volgende dag bijzonders mooi moet aandoen... "waarom?", vraagd de moeder...

Morgen kommt der Erdbeerschorsch und tut uns alle filmen (Schorsch is in het zuiden van duitsland de nicknaam van Georg... wie is deze Schorsch?... en wat heeft die met aardbeien te maken?... en hoezo wil hij filmen? :o)

De verbaasde moeder belt de leraar op en vraagd na. En de vertaling van wat haar dochtertje verteld heeft is...

Morgen kommt der Erzbischof und tut uns alle firmen

aha... ;)

Helaas zijn deze voorbelden niet echt vertaalbar ... maar kijk hier...




Kennen jullie dat verkeerd horen ook? ... ik ben al nieuwsgierig of jullie voorbeelden kennen

Prachtig.

Een collega van mij gebruikt voor iets soortgelijks de term "een mama appelsap". Dit gaat over het verkeerd horen van een stukje tekst in een liedje. Er blijkt, zo merk ik nu, zelfs een wikipedia lemma voor te zijn : mama appelsap
Het fraaie is, dat als je eenmaal een mama appelsapje kent/hebt gehoord bij een liedje, dan kom je er niet meer van af

Mooi... bedankt voor de link daar heb ik een verdere link gevonden met mooie voorbeelden om naar te luisteren...

Heer, vrouw, boer van Nabokov.

Ik moet er wel even inkomen. Maar ik geloof dat ik het wel ga waarderen.

Ik ben nu De verdovers van Anna Enqvist aan het lezen. Prachtig boek. En het geeft ook een goede inkijk in de wereld van de anesthesie. Toch iets waar je in het dagelijks leven niet zo bij stil staat. Een aanrader!

Ondertussen ben ik op en over de helft van Gebroeders Karamazow, mijn eerste Dostojevski.

Tot dusver zit alles zeer vernuftig in elkaar. Verschillende plotten zijn op complexe manier door elkaar verweven. Door de goed en helder omschreven motivaties en intenties van de uiteenlopende karakters komen deze echt tot leven, alsof je echt een kijkje neemt in de psyches van de beschreven personages. Er is hierdoor een echte verwantschap tussen mezelf en de hoofdpersoon Aljosja (of Aleksei) Fjodorowitsj ontstaan. Aan de ene kant door de beschrijvingen, aan de andere kant door mijn eigen projectie. Niet zozeer in de religieuze overtuigingen van Aljosja, maar in de karaktereigenschappen. Ergens heb ik gelezen dat Dostojevski het plan had na dit ondertussen verworven meesterwerk een gehele roman aan hem te wijdden. Jammer genoeg was de tijd voor Dostojevski op.

Ik kan de roman niet zozeer prijzen om zijn artistieke kwaliteiten, maar om zijn alwetende kijk in de psyche. Dostojevski begrijpt de onderliggende drijfveren en perspectieven van anderen en maakt deze op meesterlijke wijze inzichtelijk.

Nu ben ik benieuwd of hij het karakter van Aljosja op hemzelf gebaseerd heeft. Volgens Socionics, een Russische personaliteitssysteem ontstaan in de tijd van het communisme en bekend in de psychologie, "ben" ik een INFj, verbonden aan de alias Dostojevski. Dit gegeven vind ik persoonlijk erg intrigerend. Verdere info voor geïnteresseerden: http://www.the16types.info/vbulletin/co ... by-Beskova

Babblingbrook, door volgende stukje tekst van jou:

...en de hoofdpersoon Aljosja (of Aleksei) Fjodorowitsj...

moest ik weer aan mijn eerste (en enige) ervaring met Tolstoj denken: oorlog en vrede. Mij staat er nog van bij dat personen twee of soms wel drie namen hadden in het boek. Kennelijk iets Russisch? Daardoor kon ik er maar erg moeilijk (lees: niet) doorheen komen.

Dostojevski staat ook nog op mijn lijstje, maar ik heb eerlijk gezegd niet zo'n zin in weer zo'n namen-labyrinth.