Ik heb het boek ‘Wie de wolf vreest’ gelezen van Karin Fossum. Eerder heb ik ook al het boek ‘Eva’s oog’ uitgelezen van dezelfde schrijfster. De opbouw van de spanning was niet op dezelfde manier. Na het ondervragen van verschillende mensen die een nauwe band hadden met de moordenaar of met een verdachte komt gaandeweg de inspecteur meer te weten over de moord. Tot ze op het einde van het verhaal alles te weten komen. Het verschil zat hierin dat je in ‘Eva’s oog’ niets meer wist dan de inspecteur over de moord, in ‘wie de wolf vreest’ wel. Dit vind ik best wel een leuke manier van lezen, meer weten dan de inspecteur. Nadat Errki in de neus van Morgan had gebeten, verlangde Morgan om gevonden te worden. Ondertussen zat ik me af te vragen of ze de verstopte auto wel op tijd zouden vinden. Die zou de speurders tot hen leiden.
Verschillende verhaallijnen is ook een terugkerend gegeven in de twee boeken. Sejer en Skarre die mensen ondervragen zijn twee vaste verhaallijnen en vaak creëert ze nog verhaallijn(en) van de daad(st)er en eventueel van nog iemand. Zoals van Errki en Morgan in ‘Wie de wolf vreest’. Op deze manier zorgt ze ervoor dat je het boek niet kan laten liggen.
Het boek vind ik erg meeslepend. De verhaallijnen zijn vaak op elkaar afgestemd. Als er in een verhaallijn iets gebeurt, dan heeft dit vaak effect op een of meerdere andere verhaallijnen. Op die manier maakt Karin ons erg benieuwd naar het gevolg van de gebeurtenissen van de ene verhaallijn op de andere.
Ik vind het een erg goed boek. Eva’s oog heeft prijzen gewonnen. Zoals de beste Zweedse misdaadromen. Ik ben een beetje verwonderd dat dit boek geen prijzen gewonnen heeft aangezien Eva’s oog dit wel heeft gedaan.