Ik heb dit boek samen met mijn klasgenoten ontvangen op school in het kader van een project rond alcohol. Hoewel ik nog maar 15 jaar ben, moet ik toegeven dat ik toch uitkijk naar mijn eerste pint, naar het moment waarop ik legaal mag drinken, naar het moment dat ik op een fuif het bandje “16+” krijg… Dit boek heeft me wel doen stilstaan bij het feit dat er toch wel risico’s aan verbonden zijn. Dat het niet allemaal zomaar leuk, fun en cool is. Ik besef nu meer de gevaren die verbonden zijn aan alcohol, het risico van een verslaving. Zoals vele andere jongeren ben ik ook beïnvloedbaar door alles wat als 'cool' ervaren wordt. Ook ik ben dus vatbaar voor een alcoholverslaving.
Ik denk dat het inderdaad moeilijk is om op dat ogenblik te beseffen wanneer teveel ‘teveel’ is. Omwille van deze redenen geloof ik inderdaad dat het zinvol is het thema ‘alcohol’ aan te kaarten op school en wel op die leeftijd dat jongeren reikhalzend uitkijken naar het moment waarop ze mogen drinken. Het boek is in dagboekvorm geschreven, waardoor ik mezelf beter in het verhaal kon plaatsen, ik kon als het ware meereizen op de rug van de schrijver. Ik moet toegeven dat ik geen fervente lezer ben, ik zal niet zomaar voor het plezier een boek vastnemen. Dit boek is echter bereikbaar voor mij. Het is geschreven in een taal, die voor mij, een opgroeiende puber, verstaanbaar en makkelijk verteerbaar is. De passage die me het meest is bijgebleven is die uit Dour. Deze passage is zo belangrijk dat ze twee maal in het boek is opgenomen: éénmaal bij de start om aan te tonen dat de ommekeer hier begonnen is, de tweede maal in het chronologische verhaal van het boek.

Op dag drie werd ik rond 14 uur wakker en ik zag op mijn gsm dat mijn vader mij een aantal keren had proberen te bereiken. Ik belde hem meteen op en werd ijskoud van zijn woorden, die ik nooit meer vergeet. “Miek,” zei hij, “ ik heb jouw interview gezien op het nieuws, ik schaam me ongelooflijk;” Ik had geen idee waarover hij het had, maar merkte op dat moment dat ik een jurkje droeg. In een flits herinnerde ik me vaag dat de RTBF mij had gefilmd. Maar wat ik had gezegd of gedaan, wist ik totaal niet meer. “Ik schaam mij, “ herhaalde mijn vader. Het voelde alsof de grond onder mijn voeten wegzakte.


Bij het lezen van deze passage werd het me ineens duidelijk dat datgene wat je doet niet alleen op jezelf effect heeft maar ook op anderen om je heen. Ik vind het moeilijk me voor te stellen dat je zo van de wereld kan zijn dat je niet meer beseft wat je doet. Uiteraard ben ik na het lezen van het boek op internet opzoek gegaan naar de reportage van RTBF. Deze heb ik dan ook teruggevonden. Hierin zie je inderdaad een jongeman, duidelijk onder invloed, die trots vertelt dat hij wel een vijftigtal pinten heeft gedronken. Deze jongeman vertelt eveneens trots dat het zijn lichaam is die dit doet want dat hij met zijn hoofd hoog in de wolken zit. Ik begrijp nu ook waarom zijn vader zich zo schaamde voor hem.

Kortom ik vind het boek een echte aanrader voor jongeren van mijn leeftijd, zeker in een generatie waarin het nooit genoeg kan zijn.